adito
Found Adito with different capitalization.
Adito perfect passive participle masculine dative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, future active imperative 2nd singular, perfect passive participle neuter ablative singular, future active imperative 3rd singular, perfect passive participle neuter dative singular of adeo
Adito present active indicative 1st singular of adito
ădĭto, āvi, v. freq. [1. adeo],
- to go to or approach often: ad eum aditavere, Enn. ap. Diom. 336 P. (Trag. v. 433 ed. Vahl.); perh. also Col. 8, 3, 4: aditet aviarius qui, etc. (instead of habitet): si adites propius, os denasabit tibi, Plaut. Capt. 3, 4, 75 (607); where Ritschl reads adbites.
adito, āvī, āre, (Intens. v. 2. adeo) wiederholt herangehen, ad eum, Enn. tr. 433 (394): quo commodius aditet aviarius, qui etc., Col. 8, 3, 4 (wo jetzt sinnlos habitent aviariusque).
ădĭtō, āre, intr., aller fréquemment vers : Enn. Scen. 425.