anticus

antīcus, a, um, adj. [ante],

• that is in front, foremost, Paul. ex Fest. p. 220 Müll.: antica (pars) ad meridiem, postica ad septentrionem, Varr. L. L. 7, § 7 Müll.: pars, * Cic. Tim. 10.

antīcus, a, um (ante, s. Paul. ex Fest. p. 220, 2), I) der vordere (Ggstz. posticus), pars, Cic.: Tim. 36: templi pars, Varr. LL. 7, 7: subst., antīca, n. pl., die Vorderseite (Ggstz. postica), Gromat. vet. p. 28, 3; 166, 17 u.a. (vgl. Rudorff 2, 341): antica, quae ante in auguriis sunt, Gloss. – II) übtr. = antiquus, w.s.

1 †anticus [? for antiquitus] , of old. 1316 ubi fuit ~us via a domo Wydonis Terr. Fleet 23.

2 anticus v. antiquus

1 antīcus, a, um (ante, cf. P. Fest. 220), qui est devant : Cic. Tim. 10 || qui regarde le midi : Varro L. 7, 7.

2 antīcus, v. antiquus

➳.

anticus , a, um. adj.
在前者。對面者。

Suggest a Translation
See an image

antīcus adj.

• ANT-, in front, foremost: pars; see also antiquus.