cuius
cuius, of whom? whose?
Found Cuius with different capitalization.
Cuius interrogative pronoun feminine genitive singular, interrogative pronoun masculine genitive singular, interrogative pronoun neuter genitive singular of quis
Cuius relative pronoun feminine genitive singular, relative pronoun neuter genitive singular, relative pronoun masculine genitive singular of qui
cūjus (archaic quōjus), a, um, pron. interrog. [pronom. stem quo-],
- pertaining to whom? of whom? whose? (most freq. in Plaut. and Ter.): quoja vox sonat procul? Plaut. Curc. 1, 2, 18 (113); id. Ps. 2, 4, 11 (704); id. Rud. 2, 3, 2 (332); id. Trin. 1, 2, 7 (45): illa mulier, id. Merc. 4, 3, 20 (719); cf. id. ib. 1, 2, 87 (197): fidicina, id. Ep. 2, 2, 109 (289): virgo, Ter. Eun. 320: puer, id. ib. 691: navis, Plaut. Stich. 2, 2, 46 (370): cujum pecus? an Meliboei? Verg. E. 3, 1; 5, 87.—Absol.: quojam esse te vis maxime, ad eum duco te, Plaut. Ps. 4, 4, 5 (1042); so id. Cist. 3, 2 (632): is Helenam abduxit, quojā caussā nunc facio opsidium Ilio, id. Bacch. 4, 9, 24 (948): suamne esse dicebat? ... non ... quojam igitur? Ter. And. 932; cf.: cujā operā, Lucil. ap. Non. p. 81, 31.—
- β With a suffixed nam: quojanam vox prope me sonat? Plaut. Bacch. 4, 9, 55 (979).
cūjus (archaic quōjus), a, um, pron. rel. [from cujus, gen. of qui],
- pertaining to whom, of whom, whose (rare): cujum id censebis esse reddes, ancient form of an oath in Gell. 16, 4, 2; cf.: argentum ego pro istisce ambabus, quojae erant, domino dedi, Plaut. Rud. 3, 4, 40 (745): is denique, cuja ea uxor fuerat, Plin. Secundus, Fragm. ap. Gell. 9, 16, 5: ea caedes si potissimum crimini datur, detur ei cuja interfuit, non ei cuja nihil interfuit, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 950 P.: ut optimā condicione sit is, cuja res, cujum periculum, Cic. Verr. 2, 1, 54, § 142.
cūius (altlat. quōius), a, um (aus cuius v. qui), I) Pronom. relat. = welchem (dem) angehörend, wessen (dessen), argentum pro istis ambabus quoiae erant domino dedi, Plaut.: is, cuia ea uxor fuerat, Plin. fr.: is, cuia res sit, Cic.: ei, cuiā nihil interfuit, Cic. fr. – II) Pronom. interr. = wem angehörend? wessen? quoius nostri? Ter.: virgo quoia est? Ter.: quoium puerum? Ter.: cuium pecus? Verg.: quoia hic vox prope me sonat? Plaut. – mit angehängtem nam, quoianam vox prope me sonat? Plaut. rud. 229. Vgl. übh. die Auslgg. zu Verg. ecl. 3, 1 u. zu Arnob. 1, 30.
- 1. (pron. interr.) van wie?, wiens?; ➤ cuium pecus?; quoia hic vox prope me sonat? (Plaut.);
- 2. (pron. relat.) van wie, wiens; ➤ is, cuia ea uxor fuerat.
cūius (old quōius)
adj.
- 2 CA-—Interrog., of whom? whose?virgo quoiast? T.: cuium pecus? an Meliboei?V.—Relat., of whom, whose: is, cuia res sit.