inhabito
Could not find Inhabitata in Logeion dictionaries.
Inhabitata perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of inhabito
ĭn-hăbĭto, āvi, ātum, 1, v. a., to dwell in, to inhabit (post-Aug. for habito, incolo).
- I Lit.: inhabitatur illa regio, Plin. 6, 17, 20, § 53; Sen. Ep. 102, 27: Dorienses oceani locos inhabitasse confines, Amm.15, 9, 3: nobile solum, Petr. 116, 3.—Subst.: ĭnhăbĭ-tantes, inhabitants, Plin. Ep. 7, 27, 6; Ap. Met. 1, 10, 22. —
- II Transf., of garments, to wear, Tert. Pall. 3 fin.
in-habito, āvī, ātum, āre, I) tr. einen Ort bewohnen, nobile solum, Petron.: eum secessum, Ov.: Galliam, Aur. Vict.: Dolopeidem urbem, Hyg.: nec ante dimidiam ferme longitudinem eius orae, quae spectat aestivom orientem, inhabitatur illa regio, Plin.: istoc corpus inhabitatum diu pone, Sen. ep. 102, 27: übtr., variae indumentorum formae, quarum pars gentilitus inhabitantur, gleichs. bewohnt (= getragen) wird, Tert. de pall. 3: terram miseriae sempiternus horror inhabitat, Vulg. Iob 10, 22. – II) intr. wo wohnen, in corio asini, Apul.: in ea insula, Dict.: in eius (arboris) ipsa cariosa stipite, Apul.: nix cum cadit, aves caeli ubi inhabitent non habent, Ambros. in Luc. 7. § 16. – Partiz. subst., inhabitantēs, ium, m., die Einwohner, Plin. ep. 7, 27, 6. – übtr., ut inhabitet in me virtus Christi, Vulg. 2. Cor. 12, 9.
See: inhabitare
ĭnhăbĭtō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 (in, habito), habiter dans, habiter : Sen. Ep. 102, 27 ; Plin. 6, 53 ¶ 2 (de habitus ) porter [un vêtement] : Tert. Pall. 3.
inhabito , as, are. n. act.
居住。— nobile solum 處贵地。\*Vestimenta inhabitantur 人穿諸衣裳。
Suggest a Translation
See an image
居住。— nobile solum 處贵地。\*Vestimenta inhabitantur 人穿諸衣裳。
Suggest a Translation
See an image