inscitus
inscitus, ignorant, foolish, blundering
Could not find Inscitum in Logeion dictionaries.
Inscitum neuter nominative singular, neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of inscitus
in-scītus, a, um, adj.
- Ignorant, inexperienced, unskilful, silly, simple, stupid; freq. coupled with stultus (rare in Cic.; a favorite word of Plaut.), Plaut. Most. 1, 3, 51 (207): inscita atque stulta mulier, id. Men. 2, 3, 85 (440); id. Mil. 3, 1, 141 (736).—Of inanim. and abstr. things: mirum atque inscitum somniavi somnium, Plaut. Rud. 3, 1, 5 (597).—Comp.: quid est inscitius, Cic. N. D. 2, 13. 36; id. Div. 2, 62.—Sup.: inscitissimus, Plaut. Most. 5, 2, 14 (1135).— *
- II Pass., unknown: nescio quid aliud indictum inscitumque dicit, Gell. 1, 22, 11.—Adv.: inscītē, unskilfully, clumsily, awkwardly (class.): comparari, Cic. Fin. 3, 7, 25: non inscite nugatur, id. Div. 2, 13, 30: facta navis, Liv. 36, 43, 6.—Sup.: inscitissime petit, Hyg. ap. Gell. 10, 16, 5.
īn-scītus, a, um, I) ungeschickt, unverständig, töricht, ungereimt, stultus inscitusque, Plaut.: mulier, Plaut.: inscitum offere iniuriam, Tac.: non insc. iocus, Suet.: quid autem est inscitius, quam etc., Cic. de nat. deor. 2, 36 u. de div. 2, 127: inscitissimus, Plaut. most. 1135: non inscitum visum est m. folg. Acc. u. Infin., Gell. 10, 20, 2. – II) unkundig, unwissend, tibi postea uni dicam, ne inscitiores (die Unwissenderen) audiant ac discant, Gell. 19, 10, 14.
scitus componitur ~us ‥ i. insipiens, unde inscite i. insipienter
īnscītus, (15) a, um, ignorant, gauche, maladroit : quid inscitius est quam et prop. inf. Cic. Nat. 2, 36, quelle plus grande absurdité que ; [avec inf.] Cic. Div. 2, 127 || -issimus Pl. Most. 1135.
- 1. onhandig, onverstandig;
- 2. (Gell.) onkundig, onwetend.
īn-scītus
adj.
- with comp, ignorant, foolish, blundering: Inscitum offerre iniuriam iniquomst, T.: quid est inscitius quam, etc.