iuror
iuror, see iuro and iuratus
Could not find Iurataeque in Logeion dictionaries.
Iurataeque perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine genitive singular of iuror
Iurataeque perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine genitive singular of iuro
jūror, ātus sum, v. dep., v iuro, I. β.
iūror, ātus sum, ārī = iuro, schwören, quod fui iuratus feci, Plaut.: quid iuratus sit, Cic.: ex lege, in quam iurati sitis, das zu befolgen ihr geschworen habt, das ihr beschworen habt, Cic.: Regulus iuratus (nachdem er geschworen) missus est ad senatum, Cic.: si diceret iuratus, crederes, Cic.: iurato mihi crede, glaube mir auf meinen Eid, Cic. – m. folg. Acc. u. Infin., qui mihi iuratust se hodie argentum dare? Plaut. Pers. 401: iuratus se eum suā manu interempturum pervicit, ut etc., Liv. 32, 22, 7. – ➳ Das Depon. iuror nur im Perf. u. Partiz. Perf.; in den für das Präsens angeführten Stellen aus Lucan., Claud. u. Stat. ist es das Passiv von iuro, s. iūrono. II, B u. C.
(iūror ātus, ārī,) dep.
- , see iuro and iuratus.