lamenta
lamenta, a wailing, moaning, weeping, lamentation, lament
Frieze-Dennison Vergil
lāmenta, ōrum, n.: a wailing, cry of grief, lamentation, mourning, moaning, 4.667. (sing. not in good use)
Found Lamenta with different capitalization.
Lamenta feminine ablative singular, feminine nominative singular, feminine vocative singular of lamenta
Lamenta neuter accusative plural, neuter nominative plural, neuter vocative plural of lamentum
Lamenta present active imperative 2nd singular of lamentor
lāmenta, ae, f. (collat. form of lamentum, q. v.): lamentas, fletus facere, Pac. ap. Non. 132, 28 (Trag. Fragm. v. 175 Rib.).
lāmenta, ae, f. (lamentor), die Wehklage, Plur., Plaut. truc. 29: lamentas, fletus facere, Pacuv. tr. 175.
1 lāmenta, æ, f. (lamentor), lamentation : Pacuv. 175.
2 lāmenta, (12) ōrum, n. , lamentations, gémissements : Cic. CM 73 ; Tusc. 2, 48 ; Virg. En. 4, 667 || gloussement [des poules] : Plin. 10, 155.
➳ sing. lamentum Vulg. Jer. 9, 10, etc.
lāmenta ōrum, n
- 1 CAL-, a wailing, moaning, weeping, lamentation, lament: velle mortem suam lamentis vacare: lamentis lacrimisque extinctos prosequi, L.: lamenta ac lacrimas ponunt, Ta.: in lamentis luctuque iacēre: Lamentis gemituque Tecta fremunt, V.