milvus
Found Milvus with different capitalization.
Milvus masculine nominative singular of miluus
mīlvus (poet. mīluus), ī, m., I) der Weihe, Gabelweihe, der Taubenfalke (Falco Milvus, L.), ein Raubvogel, Plaut. aul. 316 u. 319; rud. 1124. Ter. Phorm. 330. Cic. de nat. deor. 2, 125. Plin. 10, 28 u. 42. Hor. epod. 16, 32. Phaedr. 1, 31, 3. Vulg. Levit. 11, 14; deut. 14, 13. – sprichw., von weitläufigen Gütern, dives arat Curibus, quantum non miluus errat, Pers. 4, 26; vgl. Petron. 37, 8. Iuven. 9, 55. – meton., v. räuberischen Menschen, wie unser Geier, male ego metuo miluos, Plaut. Poen. 1292. – II) übtr.: 1) der Meerweihe, ein Raubfisch, Plin. 9, 81. Hor. ep. 1, 16, 51 (Ov. hal. 95 jetzt mit Lachm. iuli). – 2) ein nach dem großen Bären hingewendeter Stern, Ov. fast. 3, 793 sqq. Plin. 18, 237. Vgl. jedoch Ideler Sternnamen S. 77 f. – ➳ gen. fem., rapidissima miluus, Ov. met. 2, 716: rustica miluus, Anthol. Lat. 727, 4 (1010, 4).
~i jugiunt vel jugilant
~us,glioda
in Attica ~us apparet
deportata super navem circulando ~i more rapientis in predam usque devenit
milvius a molli nomen sumpsisse volatu / dicitur
hic ~us,escuffle
gallina ‥ docet pullos cavere a ~o
herba amiþæ t is ~ium
herba calida, pes millui, catracta
pes ~i, i. herba calida i. contrarca
mīlvus (12) ou mīlŭus, ī, m. , milan, oiseau de proie : Pl. Aul. 316 ; Ter. Phorm. 330 ; Cic. Nat. 2, 125 ; Plin. 10, 28 ; [prov.] arare quantum non milvus oberret Pers. 4, 26, avoir dʼimmenses possessions (comme un milan nʼen saurait parcourir), cf. Juv. 9, 55 ; Petr. 37, 8 || milan marin (poisson vorace) : Plin. 9, 82 ; Hor. Ep. 1, 16, 51 || [fig.] homme rapace, vautour : Pl. Pœn. 1150 || constellation : Ov. F. 3, 794 ; Plin. 18, 237.
milvus, i, m.: nibbio, sparviero; fundos habet quantum milvi volant Petr ha terreni che bastano a stancare le ali di un nibbio
● cappone di mare (pesce).