mussito
mussito, to mutter, grumble
Could not find Mussitans in Logeion dictionaries.
Mussitans present active participle feminine nominative singular, present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular of mussito
mussĭto, 1, v. freq. n. and a. [musso].
- I Neutr., to be silent, keep quiet, not let one's self be heard; to speak in an undertone, to mutter, grumble (not in Cic. or Caes.): si sapis, mussitabis, Plaut. Mil. 2, 5, 65 (475): sub lectis latentes metu mussitant, id. Cas. 3, 5, 33 (653): ita clam quidam mussitantes, Liv. 1, 50: cum David vidisset servos suos mussitantes, Vulg. 2 Reg. 12, 19: contra nos, id. Exod. 16, 7.—
- II Act., to say in a low tone, to mutter, murmur any thing: to be silent respecting, to take no notice of a thing: ego (haec) mecum mussito, Plaut. Mil. 3, 1, 119 (714); id. Truc. 2, 2, 57 (312); 2, 6, 10 (491).— With rel.-clause: malo ambigere bonos, quam ob rem id non meruerim, quam, quod est gravius, cur impetraverim, mussitare, Amm.14, 6, 8: accipienda et mussitanda injuria adulescentium est, is to be borne in silence, Ter. Ad. 207: timorem, Ap. Apol. p. 320.
mussito, āre (Intens. v. musso), I) in den Bart brummen, leise vor sich hinmurmeln, murmeln, leise sprechen, ego mecum mussito, Plaut. mil. 714: clam m., Liv. 1, 50, 3. Claud. Mam. de stat. anim. 1, 1. – m. folg. indir. Fragesatz, malo ambigere bonos, quam ob rem id non meruerim, quam, quod est gravius, cur impetraverim, mussitare (sich heimlich mokieren), Amm. 14, 6, 8. – II) etw. verbeißen, 1) verschweigen, sich nicht merken lassen (s. Lorenz Plaut. mil. 310), ea, Plaut.: iniuriam, Ter.: timorem, Apul. – 2) prägn., nicht mit der Sprache herauswollen, hinter dem Berge halten, sich bedenken, nec cunctari aut mussitare potuit, quin consilium omne nudaret, Pacat. pan. 43, 5.
See: mussitare
mussĭtō, (15) āvī, ātum, āre, fréq. de musso, ¶ 1 intr., garder pour soi, se taire, garder le silence : Pl. Mil. 477 ; Cas. 665 ¶ 2 tr., dire tout bas, marmonner, murmurer : Pl. Mil. 714 ; Truc. 312 ; Liv. 1, 50, 3 ; Amm. 14, 6, 8 ¶ 3 supporter en silence : Ter. Ad. 207.
- 1. mompelen, zacht praten;
- 2. (kom.) zwijgend ondergaan [iniuriam].
mussitō —, —, āre, freq.
- musso, to mutter, grumble: clam, L.—Fig., to bear in silence, stomach: mussitanda iniuria, T.