opportune
opportune, fitly, seasonably, opportunely
Found Opportune with different capitalization.
Opportune adverb, neuter vocative singular, masculine vocative singular of opportunus
opportūnē, adv., v. opportunus fin.
opportūnē, Adv. (opportunus), bequem, gelegen, zur guten Stunde, vox opp. emissa, Liv.: ut tempore opportuneque attulistis, Plaut.: te exspecto; oppido opp. te obtulisti mi obviam, Ter.: pater, opp. advenis, Ter.: ellipt., ambo opp. (sc. adestis); vos volo, Ter. (s. Spengel Ter. Andr. 345): opp. adest homo summā fide et omni virtute praeditus, L. Plaetorius, Cic.: atque mihi quoque videor venisse, ut dicis, opportune, Cic.: nuntiis opportunissime allatis, Caes.: Anticyra in Phocide ad id opportunissime sita visa (est), Liv.: m. Dat. Gerund., per eos dies opp. irritandis ad bellum animis litterae ab M. Aurelio allatae, Liv. 31, 5, 5 (wo Hertz u. Weißenb. oportune schreiben, wie auch Porphyr. Hor. carm. 1, 10, 14 im cod. Monac. steht; vgl. opportunus a. E. ➳ ).
infirmis licet omni hora cibum et potum sumere, quando desiderant vel possunt, si ~e non possunt
oportune ‥ illata est hoc in loco amoris sive zeli magnitudo perfecti
oportune illud protulit exemplo in quo ‥
inportune et oportune agendum non differas(
praedica oportune, importune id est volenti et nolenti, argue, obsecra, increpa
videre eundem hominem ‥ hodie importune saltantem, modo oportune astantem
[mons ] oportune laetus
alterius modi computus ‥ qui ‥ cum ad hanc ex ordine ventum fuerit, ~ius explicabitur
quis ‥ dedicatus sit antistes libro sequente oportunius dicetur
habeant ‥ bruere ‥ ubi ego vel minister meus oportune eis ostenderit
opportūnē (12) (ōport- Cic. ), à propos, à point, à temps : Ter. Ad. 81 ; Cic. Nat. 1, 16 ; Fin. 5, 8 ; Cæs. G. 4, 22, 2 || -nĭus Gaius Inst. 2, 97 || issime Cæs. C. 3, 101.
opportūnē adv.with sup.
- opportunus, fitly, seasonably, opportunely: ehem opportune, well met, T.: venisse: locus captus ad eam rem: opportune inritandis animis litterae adlatae, L.: nuntiis opportunissime adlatis, Cs.