pollicitor
pollicitor, to promise
Could not find Pollicitantem in Logeion dictionaries.
Pollicitantem present active participle feminine accusative singular, present active participle masculine accusative singular of pollicitor
pollĭcĭtor, ātus, 1, v. freq. a. and n. [polliceor],
- to promise (mostly ante- and post-class.; not in Cic. or Caes.): pro capite argentum, Plaut. Rud. 4, 2, 24 (929): operam suam alicui, id. Mil. 3, 3, 6 (880); Dig. 50, 12, 6. —Absol.: ego te complures menses tuli Pollicitantem, nihil ferentem, Ter. Phorm. 520: sollicitando et pollicitando, id. And. 912: largiundo atque pollicitando magis incendere, Sall. C. 38, 1; id. J. 8, 1.
pollicitor, ātus sum, āri (Intens. v. polliceor), versprechen, verheißen, alci operam suam od. operam alcis, Plaut. mil. 879 u. 1058 G.: pro capite argentum, Plaut. rud. 929: promittens se Pyrrhum veneno occisurum, si sibi quidquam pollicitaretur, Aur. Vict. de vir. ill. 35, 13: si quid ob honores pollicitatae sunt, Ulp. dig. 50, 12, 6. § 2: absol., pollicitans et nihil ferens, Ter. Phorm. 521: sollicitando et pollicitando eorum animos lactas? Ter. Andr. 912: largiundo atque pollicitando magis incendere (plebem), Sall. Cat. 38, 1; vgl. Iug. 8, 1: Partic. subst. pollicitata = promissa, pollicitata semel perpetuata manent, Ven. Fort. carm. 6, 2, 94. – ➳ parag. Inf. pollicitarier, Plaut. Poen. 999.
See: pollicitari
pollĭcĭtor, (15) ātus sum, ārī (polliceor), tr. et intr., promettre beaucoup, souvent : Pl. Mil. 879 ; Rud. 929 ; Ter. Andr. 912 ; Phorm. 521 ; Sall. C. 38, 1.
pollicitor ātus, ārī, freq.
- polliceor, to promise: pollicitans et nihil ferens, T.: pollicitando incendere (plebem), S.