praecipue
praecipue, chiefly, principally, eminently
Frieze-Dennison Vergil
praecipuē: (adv.), chiefly, especially, particularly, most of all, 1.220. (praecipuus)
Found Praecipue with different capitalization.
Praecipue adverb, neuter vocative singular, masculine vocative singular of praecipuus
Praecipue neuter vocative singular of praecipuum
praecĭpŭē, adv., v. praecipuus fin.
praecipuē, Adv. (praecipuus), vornehmlich = besonders vor anderen, vorzugsweise, Cic. u.a. – m. Genet., pr. omnium, Cels. 1. praef. p. 2, 6 D. u. 2, 33. p. 73, 2 D.: omnium maxime et pr., Gell. 20, 1, 39. – pr. cum, Hor., Plin. ep. u.a.: pr. si, Quint. u. Plin.
~e de his tribus orbis terrae generibus responderi petebas quae maximum formidinis terrorem humano generi incutiunt
insula ‥ ~e issicio abundat et anguilla
omnes consonantes, et ~e mute, velut exanime corpus jacent quousque illas singule vocalium pro suo nutu animando movent
silentii gravitatem inclusae servandam ~e suademus
illa [stella, i. Saturnus ] enim in Capricorno posita, pluvias gravissimas, sed ~e in Italia, commovet
antidotum quasi contra vicium aliquod datum, ~e quod datur per os
præcĭpŭē (9) (præcipuus), adv., avant tout le reste, au premier chef, surtout, principalement, en particulier : Cic. Cat. 3, 21 ; Verr. 2, 4, 81, etc.
praecipuē
adv.
- praecipuus, chiefly, principally, eminently: de consularibus disputare: civitati indulgere, Cs.: sanus, H.: sedulitas stulte urget, Praecipue cum, etc., especially, H.