sulco
sulco, to furrow, turn up, plough
Frieze-Dennison Vergil
sulcō, āvī, ātus, 1, a.: to plow, 5.158. (sulcus)
Could not find Sulcato in Logeion dictionaries.
Sulcato perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle masculine dative singular, future active imperative 2nd singular, future active imperative 3rd singular of sulco
sulco, āvi, ātum, 1, v. a. [sulcus], to furrow, cut furrows through, to plough (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic. or Caes.).
- I Lit., in agriculture: agros, Tib. 2, 3, 85: (rura) sulcata Camilli Vomere, Luc. 1, 168: vomere humum, Ov. Tr. 3, 10, 68: campos vomere, Sil. 9, 191. — Absol.: recto plenoque sulcare, Col. 2, 2, 25.—
- II Transf.
- α In gen., to furrow, plough; poet., to sail over, traverse, pass through, etc.: sulcant fossas, quo pluvia aqua delabatur, Varr. R. R. 1, 29, 2: (anguis) harenam Sulcat, Ov. M. 15, 726: iter caudā, Luc. 9, 721: longā sulcant vada salsa carinā, Verg. A. 5, 158: rate undas, Ov. P. 2, 10, 33; id. M. 4, 707: maria arbore, Plin. 12, 1, 2, § 5: regna volatu, Luc. 9, 668: sulcavitque cutem rugis, furrowed her skin with wrinkles, Ov. M. 3, 276: gressus, Ap. Met. 5, 20, 11; sulcatis lateribus, i.e. by lashes, Amm.14, 9, 5.—
- β To elaborate, to work out (cf. exaro), Ven. Fort. Vita Mart.
sulco, āvī, ātum, āre (sulcus), furchen, pflügen, I) eig.: humum vomere, Ov.: agros, Tibull.: campos, Sil.: absol., Colum. – II) übtr.: a) furchen, fossas, graben, Varro: serpens sulcat arenam, Ov.: cutem rugis, runzelig machen, Ov. – b) insbes., furchen, durchfurchen = durchfahren, durchschiffen, passieren, vada carinā, Verg.: undas rate, Ov.: mare arbore, Plin.: iter caeli medium, durchfliegen, Sen. poët.: v. Flüssen, sulcat arenas Bagrada, durchfließt, Sil.
concessi ‥ tres acras et dimidiam terre mee cum ~onibus, pastur', divisis, sepibus, fossatis ‥ que jacent in campo
hic ~o, -onis i. ille qui facit sulcos
~ones, qui sulcos faciunt
See: sulcare
sulcō, (14) āvī, ātum, āre (sulcus), tr., ¶ 1 mettre en sillons, labourer : Tib. 2, 3, 85 ; Ov. Tr. 3, 10, 68 ; Col. Rust. 2, 2, 25 ¶ 2 [fig.] a) creuser : Varro R. 1, 29, 2 ; b) sillonner : [les flots] Virg. En. 5, 158 ; Ov. M. 4, 707 ; [le sable] Ov. M. 15, 726 ; [la peau de rides] Ov. M. 3, 276.
- 1. (poët.; postklass.) (door)ploegen [humum vomere; agros]; (door) ploegen (maken) [fossas]; ➤ serpens sulcat arenam; — metaf. varen door (m. acc.) [undas rate; maria; iter caeli medium vliegen door];
- 2. (Mel.) schrijven.
sulcō āvī, —, āre
- sulcus, to furrow, turn up, plough: vomere humum, O.—To furrow, plough, cross, traverse, mark: (anguis) harenam Sulcat, O.: vada salsa carinā, V.