temperius
temperius, comp., see tempori
Found Temperius with different capitalization.
Temperius masculine nominative singular of temperius
temperius, Adv., zeitiger, s. 1. tempus.
tempĕrĭŭs, comp. de temperi, plus tôt : Cic. Fam. 9, 16, 8 ; Ov. M. 4, 198.
Temporius, cui opponitur
Serius. Gloss. Gr. Lat. :
Moneo ut crastino, quod erit quarta feria, Brivæ, Temperius tamen, mihi
jejunus occurras. Flodoardus lib. 1. Hist. Rem. cap. 7 : Ad cujus
celebritatis vigilias fratres Temperius exurgentes. Utuntur S. Benedictus in
Regula cap. 11. 48. Magister in Regula cap. 36. et 50. Guillelmus in Vita S. Bernardi lib.
1. cap. 5. Historia Translat. S. Sebastiani n. 70. Rupertus de Divin. Offic. lib. 10. cap.
26. Glaber Rodulphus lib. 5. cap. 1. Liber usuum Cisterciensis Ord. cap. 68. etc. Apud
quos interdum
.......... Modo surgit eoo
Temporius cælo, modo serius incidit undis. Columella lib. 9. cap. 4 : Ante crepusculum gallinæ cibi spe Temporius ad
officinam redeant. Ordo Romanus : Colligite vos Temporius ad Ecclesiam
illam. Utitur etiam Cæsarius serm. 12. Belgæ nostri Tempredicunt : ita in Consuetud. Hannoniensi cap. 68. Le Caton
en Roman:
Si le compere û Tempre, û tard.
Vetus Poëta MS. de Vulpe Coronato :
Que nouvelles doivent venir
Temprement à court, etc.
temperius
adv.
- comp., see tempori.