turgidus
turgidus, swollen, inflated, distended, turgid
Could not find Turgida in Logeion dictionaries.
Turgida feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter vocative plural, neuter accusative plural, feminine ablative singular of turgidus
turgĭdus, a, um, adj. [turgeo], swollen, inflated, distended, turgid (class.; syn. tumidus).
- I Lit.: membrum tumidum ac turgidum, Cic. Tusc. 3, 9, 19: oculi, Plaut. Mil. 4, 3, 15 (1108): labra, Mart. 6, 39, 8: venter, Ap. Met. 6, 9, 16; cf.: aqua subter cutem fusa turgidus, Plin. 7, 45, 46, § 148: haedus, Cui frons turgida cornibus, Hor. C. 3, 13, 4: loca semine, Lucr. 4, 1034: mare, Hor. C. 1, 3, 19; cf.: fluvii hibernā nive, id. ib. 4, 12, 4: vento vela, id. ib. 2, 10, 24; Ov. Am. 2, 11, 42: (femina), i.e. pregnant, id. A. A. 2, 661.—
- II Trop., of speech, inflated, turgid (very rare): oratio, Petr. 2, 6: Alpinus, Hor. S. 1, 10, 36: alto fastu, Claud. Laud. Stil. 2, 158.
turgidus, a, um (turgeo), strotzend, geschwollen, aufgelaufen, I) eig.: oculus, Plaut.: membrum, Cic.: pes, Sen.: frons turgida cornibus, Hor.: labra, aufgeworfene, Mart.: vela turgida vento, Hor.: fluvius hibernā nive turgidus, Hor.: semina, dick, Ov. – II) übtr., v. der Rede u.v. Redner usw. = schwülstig, oratio, Petron. 2, § 6: Alpinus (ein Dichter), Hor. sat. 1, 10, 36: nec quos promoveris, alto turgidus alloqueris fastu, Claud. cons. Stil. 2, 158 sq.
~a dum caerula trudunt
turgida ventosis deponens carbasa malis
monachus ‥ morbo intercutis aque languebat. jam ~a pellis in altum creverat
o secularis pompa ‥ recte pluvialibus bullis equanda diceris, que in momento valde ~a erigeris, subitoque in nichilum redigeris
~us venter, tumida facies et rubicunda
o vos burse turgide, Romam veniatis
superbiae typus, turgidae et inflatae virginitatis grassator
tantarum virium augmento ~us ‥ Normannorum comitem castelli possessione vellicavit
ut ‥ jugum excuterent a se Normannorum, quod fere xxx annis fortiter detriverat ~as cervices illorum
~us propagande dominacionis libidine voluit fieri de magno major, de divite dicior, de subdito imperator
frontose intrans et videns hospitum equos et ministros, iratus est vehementer. et ‥ tam equos quam ministros cum minis ~is aufugavit
turgĭdus, (12) a, um (turgeo), ¶ 1 gonflé, enflé : Cic. Tusc. 3, 19 ; Hor. O. 1, 3, 19 ; frons turgida primis cornibus Hor. O. 3, 13, 4, front que gonflent les cornes naissantes ; fluvii nive turgidi Hor. O. 4, 12, 4, fleuves grossis par la fonte des neiges ¶ 2 [fig.] enflé, boursouflé, emphatique : Hor. S. 1, 10, 36 ; Petr. 2, 6.
- 1. gezwollen [oculus; pes; labra dik; mare met hoge golven]; ➤ vela -a vento bolstaand; fluvius hibernā nive ~;
- 2. (poët.; postklass.) (v.e. redevoering en redenaar) gezwollen, hoogdravend.
turgidus
adj.
- turgeo, swollen, inflated, distended, turgid: membrum: haedus, Cui frons turgida cornibus, H.: (femina), i. e. pregnant, O.— Fig., of speech, inflated, turgid: Alpinus, H.