urbicus
Could not find Vrbicum in Logeion dictionaries.
Vrbicum neuter nominative singular, neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of urbicus
urbĭcus, a, um, adj. [urbs],
- of or belonging to the city, city-, civic (post-Aug.): res rusticae et urbicae, Gell. 15, 1, 3: annona, Suet. Aug. 18: res, id. Ner. 14: negociatores, id. Caes. 49: magistratus, id. Aug. 46: praefectus, Lampr. Heliog. 20; Mart. 1, 54, 5: viae, Dig. 43, 8, 1.
urbicus, a, um (urbs), zur Stadt (Rom) gehörig, städtisch, Stadt-, res urbicae, Gell.: annona, Suet. u. Vopisc.: via, ICt.: negotiator, Suet.: praefectus, Lampr. – übtr., a) = Romanus, römisch, quidam urbicus, Römer, Augustin. epist. 36, 3 (dazu die Mauriner). – b) städtisch = fein, facetiis urbicis abundans, Schol. Iuven. 9, 11.
mirantibus ~is
de urbe [Roma ] et ~is quicquid conarer dicere
1 urbĭcus, (14) a, um (urbs), de la ville, relatif à la ville : Gell. 15, 1, 3 || de Rome : Suet. Aug. 18 ; Inscr.