adhortatus
Could not find adhortatum in Logeion dictionaries.
adhortatum neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular, masculine accusative singular of adhortatus
adhortatum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, supine of adhortor
ădhortātus, a, um, Part. of adhortor.
- 2 * ădhortātus, ūs, m. [adhortor], an exhortation, persuasion: meo adhortatu, Ap. Apol. p. 338.
adhortātus, Abl. ū, m. (adhortor), die Mahnung, Aufforderung, Vell. 2, 89, 4. Apul. apol. 102.
1 ădhortātus, a, um, part. de adhortor.
2 ădhortātŭs, ūs, m. , [seult à lʼabl.] exhortation : Apul. Apol. 102.
adhortatus , us. m. et, v. adhortor
See an image
See an image
adhortatus , a, um. part. et, v. adhortor
See an image
See an image
Theutgaudus atque Guntharius tunc
episcopi.... nequaquam ad conjugem proprium reverti suasione fecerunt.... juxta quod a
Sede apostolica crebro fuerant Adhortati, etc.