adventor
Could not find adventorem in Logeion dictionaries.
adventorem masculine accusative singular of adventor
adventor, ōris, m. [advenio], one that arrives, a guest, visitor.
- I In gen., Plaut. As. 2, 2, 92 (348).—So in two inscriptions, Orell. 2287, and Grut. 444, 8; cf. Barth. Adv. p. 1487.—
- II Esp., one that comes to a pothouse, visitor, customer, Plaut. Truc. 1, 2, 2 (96): adventores meos non incuses, id. ib. 2, 7, 55 (605), etc.; so Ap. Met. 10, 21, 8.
adventor, ōris, m. (advenio), der Ankömmling, Fremde, Prisc. 1, 45. Corp. inscr. Lat. 14, 2979 u.ö. – bes. der Gast, der Besucher einer Garküche, einer Buhle, Plaut. asin. 359 u.a. Apul. met. 1, 9; 10, 21 (u. dazu Hildebr.). – ➳ arch. arventores, Prisc. 1, 45.
adventŏr, (16) ōris, m. (advenio) ¶ 1 celui qui vient faire visite, client : [dʼune courtisane] Pl. Truc. 616 ; Apul. M. 10, 21 ; [dʼun cabaretier] Apul. M. 1, 19 ¶ 2 visiteur, étranger : Pl. As. 359.
➳ arch. arventores Prisc. Gramm. 1, 45.
Aurunceius Cotta, colonis, incolis, hospitibus, Adventoribus , servisque eorum,
lavationem ex sua pecunia gratuitam in perpetuum dedit. Vita S. Afræ :
Videns honestos viros, existimans Adventores impudicos, paravit cœnam,
etc. Vide Juretum ad Symmachi lib. 1. Epist. 41. Utitur Plautus. In Gloss. Græc.
Lat.