altercor
altercor, to alternate in discussion, dispute, wrangle
Could not find altercando in Logeion dictionaries.
altercando present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of altercor
altercor, ātus, 1, v. dep. [alter], to have a discussion or difference with another, to dispute; to wrangle, quarrel, etc. (constr. cum aliquo, inter se, and alicui with acc. and absol.).
- I In gen.: cur illa hic mecum altercata est? Pac. ap. Non. 470, 7: Labienus altercari cum Vatinio incipit, Caes. B. C. 3, 19: mulierum ritu inter nos altercantes, Liv. 3, 68.—Once with acc.: dum hunc et hujusmodi sermonem altercamur, Ap. Met. 2, 3, 18; nimium altercando veritas amittitur, P. Syr. ap. Gell. 17, 14.—
- II Esp., in rhet. lang., to strive to gain the victory over an opponent in a court of justice by putting questions for him to answer (cf. altercatio, II.): Crassus in altercando invenit parem neminem, in cross-examining, Cic. Brut. 43.—Hence poet., in gen, to contend, struggle with: altercante libidinibus pavore, * Hor. S. 2, 7, 57.
altercor, ātus sum, ārī (alter), einen Wortwechsel haben, im Wortwechsel streiten, hin- u. herreden (od. schwatzen), hin u. her disputieren, I) im allg.: altercari cum alqo, Caes.: mulierum ritu inter nos altercantes, Liv.: singulis ex utraque parte altercantibus, Arnob. iun. – mit homog. Akk., dum hunc et huius modi sermonem altercamur, im Wortstreite erörtern, Apul. met. 2, 3. – poet. übtr., altercante libidinibus pavore, im Streite liegt mit usw., Hor. sat. 2, 7, 57. – II) als gerichtl. t.t., mit dem Gegner den Wortwechsel führen (s. altercātio no. II). in altercando invenit parem neminem, im Wortwechsel, in Frage u. Gegenfrage, Cic. Brut. 159; vgl. Quint. 6, 4, 5 u. 14. Plin. ep. 3, 9, 12.
See: altercari
altercor, (14) ātus sum, ārī (alter), intr., ¶ 1 échanger des propos, prendre à partie, disputer : altercari cum aliquo Cæs. C. 3, 19, 5, sʼentreprendre avec qqn ; mulierum ritu inter nos altercantes Liv. 3, 68, 8, disputant entre nous comme des femmes ¶ 2 [au tribunal] échanger attaques et ripostes avec lʼavocat adverse : in altercando invenit parem neminem Cic. Br. 159, dans les prises à partie (les corps à corps oratoires) il [Crassus] ne rencontra pas son pareil, cf. Quint. 6, 4, 5 ; 6, 4, 14 ; Plin. Min. Ep. 3, 9, 24 ¶ 3 [fig.] lutter avec [datif] : Hor. S. 2, 7, 57.
altercor ātus, ārī, dep.
- alter, to alternate in discussion, dispute, wrangle: cum Vatinio, Cs.: inter nos, L.: in altercando par, a match in debate.—Poet.: Altercante libidinibus pavore, H.