animaequus
Could not find animaeque in Logeion dictionaries.
animaeque adverb, neuter vocative singular, masculine vocative singular of animaequus
ănĭm-aequus, a, um, adj. [animus],
- not easily moved; also of good courage (eccl. Lat.): animaequior esto, Vulg. Bar. 4, 5, 21, 30; ib. Marc. 10, 49: animaequiores estote filii, ib. Bar. 4, 27; ib. Sap. 18, 6; ib. Act. 27, 36.
animaequus, a, um, Adi. m. Compar. (animusaequus), gleichmütig, guten Mutes, bes. animaequus od. animaequior esto (θάῤῥει), Eccl. (s. Rönsch Itala p. 223). Vgl. Gloss. ›animaequum, ἰσόψυχον‹.
ne timeas, ‥ ~ior esto
~ior exhinc facta mulier, ad rogandum regem ‥ se totam convertit
gavisi exinde sumus et ~iores effecti
quatinus, communicato cum viris sanctis consilio, ‥ ~ior ‥ rediret
exinde ~iores effecti ‥ recesserunt
ănĭmæquus, a, um (animus æquus), patient, résigné : Eccl.
Animæqui estote,
etc. Plautus in Rudente act. 2. sc. 3. v. 71 : Ergo Animus Æquus optimum est ærumnæ condimentum. Animæquiore mente.Versus Salomonis Episc. ad Dadonem :
Illud cum recolens... Animæquior exsto.