aprugnus
Could not find aprugnum in Logeion dictionaries.
aprugnum neuter nominative singular, neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of aprugnus
ā̆prūgnus (also ā̆prūnus), a, um, adj. [aper],
- of or belonging to the wild boar: aprugnum callum, Plaut. Pers. 2, 5, 4 (305) Ritschl; cf. id. Poen. 3, 2, 2 (579): aprunus adeps, Plin. 28, 11, 47, § 167 Jan: lumbus, id. 8, 51, 78, § 210.
- —Hence, ā̆prūgna (ā̆prūna), ae, f. (sc. caro), the flesh of a wild boar, Capitol. Max. Jun. 2.—A secondary form, ā̆prūgĭnĕus, a, um, Sol. 32.
aprūgnus (aprūnus), a, um (aper), vom Eber (Wildschwein), α) Form aprūgnus, callum, Plaut. Pers. 305; Poen. 579 (vgl. Serv. Verg. Aen. 11, 65): lumbi, sinciput, Metell. pontif. b. Macr. sat. 3, 13 (2, 9), 12: viscus, Lucil. fr. b. Charis. 83, 15 K. (vgl. aprinus). – β) Form aprūnus, callum, Cato b. Plin. 8, 210: lumbus, Plin. 8, 210: adeps, Plin. 28, 167: sumina, Lampr. Heliog. 21, 3: dentes, Mart. Cap. 2, 197: condimentum, Apic. 8, 330: perna, Apic. 8, 339. – subst., aprūna, ae, f., Schwarzwildbret, Capitol. Max. 28, 2 u. Spart. Hel. Ver. 5, 4 P. (Jordan aprugna). Edict. Diocl. 4, 43. Charis. 83, 13. Not. Tir. 108, 27. – ➳ Vgl. über aprinus u. aprunus Schuch Apic. 8, 330.
aprūgnus, Pl. Pœn. 579 ; Pers. 305, et aprūnus, a, um, de sanglier : Plin. 8, 210 ; 28, 167 || aprūna, æ, f. , chair de sanglier : Capit. Maxim. 28, 2.