arbitratus
arbitratus2, mediation, arbitration
Could not find arbitratust in Logeion dictionaries.
arbitratust masculine nominative plural, masculine genitive singular, masculine nominative singular, masculine accusative plural of arbitratus
arbitratust perfect passive participle masculine nominative singular of arbitror
arbī̆trātus, a, um, Part. of arbitror.
arbī̆trātus, ūs, m. [arbitror].
- The judgment (as will, not as opinion; accordingly = voluntas, not = sententia), freewill, inclination, pleasure, wish, choice, decision (class.; cf. Gell. 13, 20, 19: hic allegatus et hic arbitratus pro allegatione proque arbitratione dicuntur. Quā ratione servatā arbitratu et allegatu meo dicimus, which latter expression is most freq. used): viri boni arbitratu resolvetur, Cato R. R. 149, 2; so id. ib. 145, 3: arbitratu domini, id. ib. 144, 1: nunc quidem meo arbitratu loquar libere, quae volam et quae lubebit, Plaut. Truc. 2, 1, 2 (210): Vapulabis meo arbitratu et novorum aedilium, id. Trin. 4, 2, 148 (990); so id. Capt. 3, 1, 35 (495); id. Ep. 5, 2, 22 (687); id. Men. 5, 5, 46 (944); id. Mil. 4, 6, 6 (1221); id. Ps. 1, 5, 13 (427): tuus arbitratus sit: comburas, si velis, id. As. 4, 1, 21 (766); so id. Rud. 5, 2, 68 (1355): Er. Agedum, excutedum pallium. St. Tuo arbitratu, id. Aul. 4, 4, 20 (647); id. Am. 3, 2, 50 (931); id. Most. 3, 2, 106 (795); id. Capt. 4, 2, 87 (867); id. Ps. 2, 2, 66 (659); id. Truc. 5, 19 (911): quas (sententias) exposui arbitratu meo, Cic. Lael. 1, 3: ut id meo arbitratu facerem, id. Fin. 1, 21, 72, and id. ib. 4, 1, 2; id. Fam. 7, 1, 5: tuo vero id quidem arbitratu, id. Fin. 1, 8, 28; so id. Brut. 11, 42; Tac. Or. 42 fin.: suo arbitratu, Plaut. Men. 1, 1, 15 (91): ejus arbitratu fieri, id. Rud. 4, 3, 96 (1033): arbitratu suo, Suet. Tib. 68: Tr. Quoius arbitratu nos vis facere? Gr. Viduli arbitratu, Plaut. Rud. 4, 3, 63 (1000) sq.; 4, 3, 66 (1003): senatūs arbitratu, Suet. Tib. 34; so id. Aug. 35.—
- II Direction, guidance: considerare oportet, cujus arbitratu sit educatus, Cic. Inv. 1, 25; so Inscr. Grut. 185, 2.
arbitrātus, ūs, klass. bl. Abl. ū, m. (arbitror), das Gutachten = das Belieben, freie, unbeschränkte Ermessen, der freie Wille, die Willkür, unbeschränkte Vollmacht (s. Kritz Sall. Iug. 105, 1), tuus arbitratus sit, comburas, si velis, Plaut.: dedunt se in dicionem atque in arbitratum cuncti Thebano poplo, Plaut.: arbitratu alcis, nach der gutachtl. Abschätzung jmds., Cato: tuo arbitratu, Cic.: arbitratu suo u. suo arbitratu, Cic.: cuius arbitratu (nach wessen Grundsätzen) sit educatus, Cic.
renunciando ‥ appellacioni, proclamacioni ac boni viri ~ui et omni juri per quod contra predicta ‥ posset ‥ obviari(
promiserunt ‥ partes ‥ quod ‥ starent ‥ decreto, laudo, arbitrio, ~ui, pronunciacioni sive sentencie dictorum ‥ R. et T.
ibi edifitia ‥ erecta ‥, ~u quidem multa [Wilfridi ] proprio, sed et cementariorum ‥ magisterio
1 arbitrātus, a, um, part. de arbitror.
2 arbitrātŭs, (10) ūs, m. ¶ 1 sentence de lʼarbitre : Pl. Rud. 1004 ; Cato Agr. 144, 3 ; ostenderunt Bulliones se Lucceio Pompei arbitratu satis facturos Cic. Fam. 13, 42, 1, les Bullions ont témoigné quʼils sʼen rapporteraient à lʼarbitrage de Pompée pour donner satisfaction à Luccéius ¶ 2 pouvoir, liberté : [nomin.] Pl. As. 756 ; Rud. 1355 ; [abl.] meo (tuo, suo) arbitratu, à ma (ta, sa) guise, à mon (ton, son) gré : Cic. de Or. 1, 101 ; Domo 8, etc. || arbitratu alicujus, au gré de qqn, suivant le bon plaisir de qqn : Verr. 2, 1, 119 ; 1, 140, etc.
➳ nʼest employé quʼà lʼabl. à la période classique.
- 1. goeddunken, vrije wil, willekeur, believen; arbitratu naar goeddunken, naar believen [meo, tuo, suo; Sullae];
- 2. onbeperkte macht.
arbitratus , us. m. et, v. arbitrium
See an image
See an image
Domum in clivo patricii Arbitratam, (id est, ut opinor,
æstimatam arbitrorum judicio) domum juxta Basilicam in vico longo...
præstantem solidos octuaginta duos.arbitrātus (1)
- P. of arbitror.
(arbitrātus (2), ūs, m ), only abl.
- arbitror, mediatiou, arbitration: cuius arbitratu de negotiis consuleretur, S.—Will, pleasure, free-will, choice: (sententias) exposui arbitratu meo: suo arbitratu vendere.