aufugio
aufugio, to flee away, run away, escape
Could not find aufugit in Logeion dictionaries.
aufugit perfect active indicative 3rd singular, present active indicative 3rd singular of aufugio
aufŭgĭo, fūgi, 3, v. n. [ab-fugio; cf. ab init.],
- to flee or run away, to flee from (very rare, but class.; not used by Catull., Tib., Lucr., Verg., Hor., or Ovid, nor by Sall., and used only twice in Cic. Oratt., and once in Tac.; syn.: fugio, effugio, diffugio): quā plateā hinc aufugerim? Plaut. Men. 5, 3, 5 (880): Tum aquam aufugisse dicito, id. Aul. 1, 2, 16 (94); id. Mil. 2, 6, 99 (579); id. Capt. 4, 2, 95 (875): denique hercle aufugerim Potius quam redeam, Ter. Hec. 424; id. Eun. 851: propter impudentissimum furtum aufugerit, Cic. Verr. 2, 1, 35: si aufugisset (archipirata), id. ib. 5, 79: cum multos libros surripuisset, aufugit, id. Fam 13, 77; so id. ad Q. Fr. 1, 2, 4: ex eo loco, Liv. 1, 25: aspectum parentis, Cic. N. D. 2, 43, 111 B. and K: blanditias, Prop. 1, 9, 30: donec Sisenna vim metuens aufugeret, Tac. H. 2, 8: Aufugit mihi animus, Q. Cat. ap. Gell. 19, 14.
au-fugio, fūgī, ere (au, altind. áva, ab, weg u. fugio), davonfliehen, entfliehen, absol., Komik., Cic. u.a.: simul, ICt.: exulatum ex pectore meo, Plaut.: aliquo, Plaut.: domo, Plaut.: hinc aliquā plateā, Plaut.: iam aliquantum spatii ex eo loco, ubi pugnatum est, aufugerat, Liv.: si cum rebus aufugerit fugitivus, ICt. – mit Acc. = fliehen, meiden, auf. aspectum parentis, Cic. poët. de nat. deor. 2, 111: quae sol aufugit, Hyg. fab. 258: ab his, quos aufugit, reprehensus, Cod. Iust. 3, 23, 1.
See: aufugere
aufŭgĭō, (13) fūgī, ĕre, ¶ 1 intr., fuir, se sauver : Pl. Bacch. 363 ; Cic. Verr. 2, 1, 35 ; 5, 79 || domo Pl. Capt. 875 ; ex loco Liv. 1, 25, 8, sʼenfuir de la maison, dʼun lieu ¶ 2 tr., fuir : aliquem Cod. Just. 3, 23, 1, échapper à qqn, cf. [poet.] Cic. Nat. 2, 111.
aufugio , is, ugi, itum, ere. 3.
逃。避。 — conspectum vel a conspectu 避其目。
Suggest a Translation
See an image
逃。避。 — conspectum vel a conspectu 避其目。
Suggest a Translation
See an image
aufugiō fūgī, —, ere
- ab + fugio, to flee away, run away, escape: dic mihi, aufugistin?T.: propter furtum: ex eo loco, L.: aspectum parentis, flee from.