cantito
cantito, to sing often
Could not find cantitata in Logeion dictionaries.
cantitata perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of cantito
cantĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. act. [canto; cf. Varr. L. L. 6, 7, § 75 Müll.; 8, 33, § 119],
- to sing or play often or repeatedly (rare): ut habeas quīcum cantites, Ter. Ad. 750: carmina in epulis esse cantitata a singulis convivis de clarorum virorum laudibus, Cic. Brut. 19, 75 (cf. cano, II. B.); Suet. Ner. 39: dulce cantitant aves, Ap. Met. 6, 6, 12.
cantito, āvī, āre (Frequent. v. canto, s. Varr. LL. 6, 75), I) intr.: immer u. immer singen, zu singen pflegen, cum alqo, Ter. adelph. 750: exsequias, bei der Leichenfeier, Afran. com. 2181: v. Vögeln, dulce (Adv.), Apul. met. 6, 6. – II) tr. A) gewöhnlich singen, carmina in epulis, Cic. Brut. 75: Nauplia mala bene, Suet. Ner. 39, 3: cur ergo ludi scaenici,ubi haec dictantur, actitantur, cantitantur, Augustin. de civ. dei 4, 26 in. – B) immer u. immer besingen, zu besingen pflegen, fort u. fort im Liede preisen, laudes tritas, *Varr. de vit. p. R. 4, 12 K.: fortia virorum illustrium facta heroicis composita versibus cum dulcibus lyrae modulis, Amm. 15, 9, 8: tales (inferni iudices), quales poëtarum vestrorum carminibus cantitantur, Augustin. de civ. dei 1, 19, 2.
See: cantitare
cantĭtō, (16) āvī, ātum, āre (cano), tr., chanter souvent : Cic. Br. 75.
cantitō —, ātus, āre, freq.
- canto, to sing often: ut habeas quicum cantites, to practise music with, T.: carminain epulis.