cerritus
cerritus, crazed, frantic, mad
Could not find cerrita in Logeion dictionaries.
cerrita feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter vocative plural, neuter accusative plural, feminine ablative singular of cerritus
cerrītus, a, um, adj. [contr. from cĕrĕbrītus, from cerebrum; cf. cerebrosus],
- having a crazed brain, frantic, mad: cerritus furiosus, Fest. p. 54 Müll. (rare and only poet.), Plaut. Fragm. ap. Non. p. 44, 31; id. Am. 2, 2, 144 (776); id. Rud. 4, 3, 67 (1004); * Hor. S. 2, 3, 278.
cerrītus, a, um (Ceres, dh. ›von der Ceres besessen‹), hirnwütig, verrückt, närrisch im Kopfe, mit einem Sparren zu viel, Plaut. Amph. 776; Men. 890 u. rud. 1006. Hor. sat. 2, 3, 278. Cic. ad Att. 8, 5, 1. Suet. Aug. 87, 2. Mart. Cap. 5. § 509. Paul. ex Fest. 54, 14: Compar., numquam cerritior fuit, quam in hoc negotio, Cic. ad Att. 8, 5, 1: Plur. subst., cerrītī, Firm. math. 8, 20. p. 226, 13. – ➳ Haupt will (opusc. 2, 364) Cic. de fin. 2, 71 quod cerritissimum est lesen.
~us, furiosus
vertice cirritus, animo †cīritus habetur
cerrītus, (14) a, um (Ceres, Cerus), frénétique, possédé : Hor. S. 2, 3, 278 ; Pl. Amph. 776 ; nunquam cerritior fuit quam in hoc negotio Cic. Att. 8, 5, 1, jamais il nʼa été plus dément que dans cette affaire.
cerrītus
adj.,
- crazed, frantic, mad, H.