cerritus
cerritus, crazed, frantic, mad
Could not find cerrito in Logeion dictionaries.
cerrito neuter ablative singular, masculine dative singular, neuter dative singular, masculine ablative singular of cerritus
cerrītus, a, um, adj. [contr. from cĕrĕbrītus, from cerebrum; cf. cerebrosus],
- having a crazed brain, frantic, mad: cerritus furiosus, Fest. p. 54 Müll. (rare and only poet.), Plaut. Fragm. ap. Non. p. 44, 31; id. Am. 2, 2, 144 (776); id. Rud. 4, 3, 67 (1004); * Hor. S. 2, 3, 278.
cerrītus, a, um (Ceres, dh. ›von der Ceres besessen‹), hirnwütig, verrückt, närrisch im Kopfe, mit einem Sparren zu viel, Plaut. Amph. 776; Men. 890 u. rud. 1006. Hor. sat. 2, 3, 278. Cic. ad Att. 8, 5, 1. Suet. Aug. 87, 2. Mart. Cap. 5. § 509. Paul. ex Fest. 54, 14: Compar., numquam cerritior fuit, quam in hoc negotio, Cic. ad Att. 8, 5, 1: Plur. subst., cerrītī, Firm. math. 8, 20. p. 226, 13. – ➳ Haupt will (opusc. 2, 364) Cic. de fin. 2, 71 quod cerritissimum est lesen.
~us, furiosus
vertice cirritus, animo †cīritus habetur
cerrītus, (14) a, um (Ceres, Cerus), frénétique, possédé : Hor. S. 2, 3, 278 ; Pl. Amph. 776 ; nunquam cerritior fuit quam in hoc negotio Cic. Att. 8, 5, 1, jamais il nʼa été plus dément que dans cette affaire.
cerrītus
adj.,
- crazed, frantic, mad, H.