circumicio
circumicio, to throw around, cast about
Could not find circumiectae in Logeion dictionaries.
circumiectae perfect passive participle feminine vocative plural, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine nominative plural of circumicio
circum-ĭcĭo or circum-jĭcĭo (access. form circumjăcĭo, Liv. 33, 18, 17, where more recent editt. read circumagere), jēci, jectum, 3, v. a.
- To cast, throw, or place around (in good class. prose): amictum, Varr. L. L. 5, § 132: vallum, Liv. 35, 4, 6: fossam quoque et alia munimenta verticibus iis... circumjecere, id. 38, 19, 5: pars urbis, cui brevior orbis munitionis circumjectus erat, id. 36, 9, 12 miles moenibus Cremonensium castra sua, castris vallum circumjecerat, Tac. H. 3, 26; vehicula, id. A. 14, 37; multitudinem hominum totis moenibus, Caes. B. G. 2, 6; equites levisque armaturae quod erat cornibus circumjectum, Liv. 33, 18, 11; custodes, Tac. A. 6, 19 al.—In pass. with acc. (depending on circum): quod anguis vectem circumjectus fuisset, had wound itself around, Cic. Div. 2, 28, 62.
- —Hence, circumjectus, a, um, of localities, lying around, surrounding: aedificia muris, Liv. 9, 28, 5: silvae itineri, id. 35, 30, 6: moenia regiae, Tac. H. 5, 11 fin.—Absol.: lucus, Liv. 31, 24, 17: silvae, Suet. Aug. 100: campi, Curt. 3, 1, 3: nemora, id. 3, 10, 2: oppida, Tac. A. 4, 27: nationes, id. ib. 6, 31; 12, 31: civitates, id. H. 3, 43 fin.; tecta, id. A. 15, 37.— Subst.: circumjecta, ōrum, n. (sc. loca), the neighborhood: vagi circumjecta populabantur, Tac. A. 1, 21.—Trop., of discourse (cf. circumjaceo, II.): circumjectae orationis copia, standing by, * Quint. 4, 2, 117.—
- II Aliquid aliquā re, to encompass or environ, to surround: extremitatem caeli rotundo ambitu, Cic. Univ. 8, 23: planities saltibus circumjecta, surrounded, Tac. A. 2, 11.
circumicio, iēcī, iectum, ere (circum u. iacio), I) herumstellen, herumwerfen,vallum, ringsum aufwerfen, Liv.: fossam verticibus, Liv. – Dah. circumiectus, a, um, umliegend, ringsum befindlich (v. Örtlichkeiten, Städten, Staaten usw.), absol., lucus, Liv.: campi, Curt.: silvae, Suet.: oppida, nationes, Tac.: m. Dat., aedificia c. muris, Liv.: silvae c. itineri, Liv.: moenia c. regiae, Tac.: m. Acc., quod domi anguis vectem circumiectus fuisset, weil zu Hause eine um den Türriegel geschlungene Schlange gewesen wäre, Cic. de div. 2, 62. – subst., circumiecta, ōrum, n., die Umgegend, Tac. ann. 1, 21. – übtr., v. der Rede, dabeistehend, circumiectae orationis copia, Quint. 4, 2, 117. – II) alqd alqā re, mit etw. umschließen, umgeben, sic animus extremitatem caeli rotundo ambitu circumiecit, Cic. Tim. 26: planities saltibus (mit W.) circumiecta, Tac. ann. 2, 11.
See: circumicere
circumĭcĭō, (12) v. circumjicio.
- 1. werpen, plaatsen of leggen rondom; ➤ vallum ~ opwerpen rondom;
- 2. omsluiten of omgeven met; / p. adj. circumiectus, a, um (a) omliggend, zich rondom bevindend [silvae; oppida; nemora; (om: dat.) aedificia -a muris]; (b) omgeven, omsloten door [planities saltibus]; subst. circumiecta, ōrum n omgeving.
circumiciō or -iiciō iēcī, iectus, ere
- circum + iacio, to throw around, cast about: vallum, L.: fossam verticibus iis, L.: circumiectā multitudine hominum moenibus, Cs.: quod anguis vectem circumiectus fuisset, had wound itself around: extremitatem caeli rotundo ambitu.