claudico
claudico, to limp, halt, be lame
Could not find claudicatis in Logeion dictionaries.
claudicatis present active indicative 2nd plural, perfect passive participle neuter dative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural of claudico
claudĭco (clōdĭco, Cic. de Or. 2, 61, 249, like Claudius and Clodius, codex and caudex, etc., v. au), āre, v. n. [claudeo; like albico, candico from albeo, candeo], to limp, halt, be lame (class.).
- I Prop.: Carvilio graviter claudicanti ex vulnere, Cic. de Or. 2, 61, 249; Ov. F. 3, 758; Col. 6, 12, 3; Suet. Aug. 80; Just. 6, 2, 6.—
- B In Lucretius, meton., of other irregular or unbalanced motions, to waver, wabble, halt; of the lame wings of birds, Lucr. 6, 834; of the wavering of balances or scales, id. 4, 515; and of the earth's axis, id. 6, 1107.—
- II Trop., to halt, waver, to be wanting, incomplete or defective: claudicat ingenium, Lucr. 3, 453: tota res vacillat et claudicat, Cic. N. D, 1, 38, 107: vereri ne tota amicitia quasi claudicare videatur, id. Fin. 1, 20, 69; so id. Brut. 63, 227; Liv. 22, 39, 3 (al. leg. claudo); Col. 4, 2, 1; Just. 6, 2, 5 and 6: ut constare possimus nobismet ipsis nec in ullo officio claudicare, Cic. Off. 1, 33, 119; cf.: in comoediā, claudicamus, Quint. 10, 1, 99.—So of discourse: ne sermo in aequalitate horum omnium sicut pedum claudicet, Quint. 11, 3, 43: si quid in nostrā oratione claudicat, Cic. de Or. 3, 51, 198.—And once of the measure of a verse: claudicat hic versus; haec, inquit, syllaba nutat, Claud. Epigr. 79, 3.
claudico (clōdico), āvī, ātum, āre (claudus), etwas lahmen (lahm sein od. lahm gehen), etwas hinken, etwas humpeln, ut saepe inde claudicaret, Suet: pedibus claudicantes, Firm.: poet., claudicat nisus pennarum, Lucr.: claudicat axis mundi, schwankt, Lucr.: graviter cl. ex vulnere ob rem publicam accepto, Cic.: cl. dolore nervorum, Col. – oft im Bilde (= auf schwachen Füßen stehen, nicht Stich halten, schlecht bestellt sein), tota res vacillat et claudicat, Cic.: ne tota amicitia quasi claudicare videatur, Cic.: melius est incessu regem, quam imperio regnum claudicare, Iustin.: cum regium claudicasset imperium, Iustin.: m. Ang. worin? durch in m. Abl., nec in ullo officio claudicare, Cic.: in comoedia claudicamus, lahmt es bei uns, sind wir schlecht bestellt, Quint. – bes. v. der Rede, nihil curtum, nihil claudicans, Cic.: si quid in nostra oratione claudicat, Cic. – v. Versmaß, claudicat hic versus, haec, inquit, syllaba nutat, Claud. epigr. 79, 3: versus claudicat, Terent. Maur. 1738. 2377 u. ö.
See: claudicare
claudĭcō, (13) āvī, ātum, āre (claudus), intr., ¶ 1 boiter : graviter claudicare Cic. de Or. 2, 249, boiter fortement ¶ 2 vaciller, être inégal : claudicat pennarum nisus Lucr. 6, 834, les oiseaux battent de lʼaile ; libella claudicat Lucr. 4, 518, le niveau nʼest pas dʼaplomb || qua mundi claudicat axis Lucr. 6, 1107, sur toute lʼétendue où sʼabaisse lʼaxe du monde ¶ 3 clocher, faiblir, être inférieur : actio vitio vocis claudicabat Cic. Br. 227, lʼaction clochait, la voix étant mauvaise ; tota res claudicat Cic. Nat. 1, 107, tout le système chancelle ; in comœdia maxime, claudicamus Quint. 10, 1, 99, cʼest dans la comédie que nous clochons par-dessus tout ¶ 4 être boiteux, incomplet [en parl. dʼun vers] : claudicat hic versus Claud. Epigr. 79, 3, ce vers est boiteux.
- 1. hinken, mank zijn; ➤ ~ ex vulnere;
- 2. wankelen, schommelen; ➤ claudicat axis mundi;
- 3. (metaf.) niet sterk zijn, slecht gesteld zijn, wankelen, tekortschieten, niet toereikend zijn; ➤ tota res vacillat et claudicat; ne tota amicitia quasi ~ videatur.
claudico , as, are. (claudus.)
柺行。跛走。— in officio 公事有所失錯。 Claudicat fructus 功不及勞。 Si respublica claudicat 若二總官中有一不善。
Suggest a Translation
See an image
柺行。跛走。— in officio 公事有所失錯。 Claudicat fructus 功不及勞。 Si respublica claudicat 若二總官中有一不善。
Suggest a Translation
See an image
claudicō —, —, āre, v. n.
- claudus, to limp, halt, be lame: ex volnere.—Fig., to halt, waver, be wanting, be defective: tota res claudicat: in ullo officio: si quid in nostrā oratione claudicat.