colluctor
Could not find colluctati in Logeion dictionaries.
colluctati perfect passive participle masculine nominative plural, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle neuter genitive singular of colluctor
col-luctor (conl-), āri, v. n.,
- to struggle, contend, wrestle with (post-Aug. and rare); constr. with cum aliquo, alicui, or absol.: praedonibus, Prud. Ham. 523.—Absol., Just. 13, 8, 8; Ap. Met. 2, 32, 14.—Trop.: cum agro, Col. 1, 3, 9; cf.: cum solo, Plin. 27, 2, 2, § 5: cum petulantiā morbi, Gell. 12, 5, 9.
col-luctor, ātus sum, ārī (con u. luctor), mit jmd. ringen, kämpfen, absol., Iustin. 13, 8, 8. Apul. met. 2, 32: m. Dat., his praedonibus, Prud. ham. 521: m. cum u. Abl., v. Ringen beim Beischlaf, cum viro, Sen. contr. 1, 2, 6: übtr., cum vagus et incertus spiritus colluctatus est, Sen.: cum corpusculo suo, Sen.: cum calamitate, Sen.: cum agro od. solo, Col. u. Plin.: duabus legibus inter se colluctantibus, einander widersprechend, Augustin. – v. kranken Tieren, sich winden, sich krümmen, Pelagon. veterin. 13. p. 59 (= 213 Ihm).
colluctor, (13) ātus sum, ārī (cum, luctor), intr., lutter avec ou contre, sʼaffronter corps à corps : Just. 13, 8, 8 ; colluctari prædonibus Prud. Ham. 521, lutter contre des brigands || [fig.] philosophus cum petulantia morbi colluctans Gell. 12, 5, 9, un philosophe qui lutte contre la violence de la maladie.