coloro
coloro, to give a color to, color, tinge, dye
Could not find coloratis in Logeion dictionaries.
coloratis present active indicative 2nd plural, perfect passive participle neuter dative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural of coloro
cŏlōro, āvi, ātum, 1, v. a. [color].
- To give a color to, to color, tinge (class.): corpora, Cic. N. D. 1, 39, 110: lignum sinopide, Plin. 35, 6, 13, § 31: lineas testa trita, id. 35, 3, 5, § 16: medicamentum rubricā vel atramento, Scrib. Comp. 228: coloratum Tithoni conjuge caelum, Ov. Am. 2, 5, 35.—
- B In partic., to color reddish or brownish, to tinge: cum in sole ambulem, natura fit ut colorer, Cic. de Or. 2, 14, 60; Quint. 5, 10, 81; Sen. Ep. 108, 4: pira sole, Plin. 15, 15, 16, § 54; Prop. 3 (4), 13, 16: colorat aequora Nilus, Cat. 11, 7.—
- II Trop. (cf. color, II.).
- A In gen., to imbue thoroughly: sapientia nisi alte descendit et diu sedit animum non coloravit, sed infecit, Sen. Ep. 71, 30.—
- B Esp.
- 1 Of discourse, to give it a coloring; and in pass., to retain or receive a coloring, to be tinged: cum istos libros studiosius legerim, sentio orationem meam illorum tactu quasi colorari, Cic. de Or. 2, 14, 60; id. Or. 13, 42: urbanitate quādam quasi colorata oratio, id. Brut. 46, 170. —
- 2 (In a bad sense.) To give a coloring, to gloss over, palliate, Val. Max. 8, 2, 2: inepta sua serio vultu, Prud. Cath. 2, 35 (cf. color, II. B. b.).
- —Hence, cŏlōrātus, a, um, P. a.
- A Colored, having color: arcus, Cic. N. D. 3, 20, 51: uvae, Col. 11, 2: pira, Plin. 15, 15, 16, § 56.—
- 2 Esp., colored red, red, imbrowned, Quint. 5, 10, 81: corpora, having a healthy color, id. 8, prooem. § 19; cf. virtus, Sen. Vit. Beat. 7, 3: aliquis speciosior et coloratior, Cels. 2, 2: Indi, Verg. G. 4, 293: Seres, Ov. Am. 1, 14, 6: Etrusci, Mart. 10, 68.—
- B Trop., colored, specious: ficta et colorata, Sen. Ep. 16, 2.—Adv.: cŏlōrātē, in a specious or plausible manner: offert tale patrocinium, Quint. Decl. 285.
colōro, āvī, ātum, āre (color), I) tr. färben, A) eig.: 1) im allg.: corpora, Cic.: genas, Sen. rhet.: lignum sinopide, Plin.: colorantur (pira Tiberiana) magis sole, Plin.: nubes coloratur, Sen. – 2) insbes., rötlich-, bräunlich färben, bräunen, cum in sole ambulem, naturā fit ut colorer, Cic.: sol colorat; non utique, qui est coloratus, a sole est, Quint.: qui in solem venit, colorabitur, Sen.: quîs (ovibus) Tarentum vel Baetica cluet naturā colorante, Tert. – B) übtr.: 1) im allg.: haec si animum non coloravit, sed infecit, nicht ganz durchdrungen, sondern nur eine äußere Färbung gegeben hat, Sen. ep. 71, 31: qui magisterio quodam et ductu vitae colorat mores adulescentium et velut murice probitatis inficit, Ambros. de off. 1, 43, 211. – 2) insbes.: a) der Rede Kolorit geben, dah. col. se od. Passiv colorari (v. der Rede), Kolorit annehmen od. erhalten, Cic. Brut. 170; de or. 2, 60; or. 42. – b) beschönigen, verdecken, libidinosam liberalitatem debiti nomine, Val. Max. 8, 2, 2: inepta sua vultu serio, Prud. cath. 2, 35. – II) intr. Farbe annehmen, bräunen, Apic. 7, 295 u. 8, 461.
See: colorare
cŏlōrō, (13) āvī, ātum, āre (color), tr., colorer, donner une couleur : Cic. Nat. 1, 110 ; Plin. 35, 31, etc.; [en part.] brunir, hâler : cum in sole ambulem, natura fit ut colorer Cic. de Or. 2, 60, en me promenant au soleil, tout naturellement je me hâle || [fig.] donner une simple teinte : animum non colorare, sed inficere Sen. Ep. 71, 31, non pas donner à lʼâme une teinte légère, mais lʼimprégner profondément || [rhét.] : eloquentia se colorat Cic. Or. 42, lʼéloquence prend les couleurs de la santé, prend de la force ; sentio illorum tactu orationem meam quasi colorari Cic. de Or. 2, 60, je sens quʼau contact de ces écrits mon style prend en quelque sorte de la couleur ; urbanitate quadam quasi colorata oratio Cic. Br. 170, style ayant pour ainsi dire un teint spécial, celui des gens de la ville (de Rome) || [fig.] colorer, déguiser : Val. Max. 8, 2, 2.
- 1. kleuren; ➤ genas ~; nubes coloratur verkleurt;
- 2. (pass.) bruin worden; ➤ qui in solem venit, colorabitur (Sen.);
- 3. (taal) kleur geven, verfraaien;
- 4. (postklass.) mooi voorstellen, verzinnen.
colōrō āvī, ātus, āre
- color, to give a color to, color, tinge, dye: corpora.—Fig., of style: orationem illorum (librorum) tactu quasi colorari.