concateno
Could not find concatenatis in Logeion dictionaries.
concatenatis present active indicative 2nd plural, perfect passive participle neuter dative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural of concateno
con-cătēno, no perf., ātum, 1, v. a.,
- to link or bind together, to connect (late Lat.), Lact. 3, 17; Min. Fel. 17, 2.
con-catēno, āvī, ātum, āre, I) aus Kettchen zusammensetzen, loricae concatenatae, Kettenpanzer, Vulg. 1. Mach. 6, 35. – II) zusammenketten, a) eig.: hamata (primordia) esse oportet, ut possint invicem concatenari, Lact. 3, 17, 25. – b) übtr., verketten, verknüpfen = verbinden, haec sibi familiaria concatenavit, Schol. Bob. Cic. Mil. 6, 2. p. 282, 27 B.: qui iambus nec concatenatus esse potest cum consequente, Prisc. de metr. Ter. § 25: conexae igitur sibi sunt concatenataeque virtutes, Ambros. in Luc. 5. § 63: cum ita cohaerentia, conexa, concatenata sint, ut etc., da sie in solcher Verbindung, Verknüpfung, Verkettung stehen, daß usw., Min. Fel. 17, 2: concatenantur sibi epistulae nostrae, Ambros. ep. 36, 1.
See: concatenare
concătēnō, āvī, ātum, āre, tr., enchaîner ensemble : Aug. Faust. 20, 15 ; Lact. Inst. 3, 17, 26.
- 1. samenvoegen, aaneensluiten;
- 2. (metaf.) verbinden [sollicitudines angore].