confractio

confractĭo, ōnis, f. [confringo],

• a breach, rupture, Vulg. Isa. 24, 19; id. Psa. 105, 23 (al. confractura).

cōnfrāctio, ōnis, f. (confringo), das Brechen, der Bruch, ossium, Hier. vir. ill. 16: ramorum, Augustin. ep. 140, 50: terrae (das Bersten), Vulg. Isai. 24, 19: panis, Cassiod. in psalt. praef. med. – übtr., die Vernichtung, Vulg. psalm. 105, 23.

confractio 1 breaking, breakdown; b (fig.). c confraction of the host (eccl.). d deliberate breaking, smashing. e (w. domus) housebreaking. 1292 si contigerit †quod ‥ homines ‥ abbatis propter ~onem plaustri, carri vel carrecte moram facere infra terras meas Couch. Furness II 541; s1392 quod quidem sigillum ‥ amotum fuit causa ~onis ejusdem, et dictum sigillum ‥ in loco hujus sigilli sic fracti ordinatum est Feod. Durh. 168n; 1425 propter debilitatem et ~ones ejusdem [navis] posita fuit in quodam dok supra stokes (Ac. Foreign) OED s. v. stock 13.  b s1141 confractus est cereus cum [rex] in membris A. episcopi eum imponeret et hoc fuit signum ~onis [H. Hunt. HA VIII 16: contritionis] regis W. Guisb. 43.  c cum ad ~onem vivifici panis ventum fuisset ‥, inter manus ‥ pontificis fragmenta corporis Christi tenentis sanguis ‥ defluere cepit Eadmer Odo 83 (cf. NLA II 226).  d 1299 occasione cujusdam muri lapidei ‥ quem ‥ confregeram, burgensibus ‥ super ‥ muri ~one injusta tractatum habentibus FormA 383; s1381 [tempus] consumpserunt in dejeccione murorum, in ~one utensilium Wals. HA I 478.  e s1249 pugne, spoliationes, domorum ~ones [id. Maj. V 67: effractiones], vulnera et homicidia sunt secuta M. Par. Min. III 47. 2 a breach (in wall). b (med.) fracture or bruise. a s1317 stetit Moises in ~one in conspectu ejus [cf. Psalm. cv (cvi) 23] V. Ed. II 226.  b medici diversa medicamenta componunt, ut ‥ aliter caligines, aliter ~ones, aliter combustiones curent Bart. Exon. Pen. 36; Gad. 129. 1 (v. contritio 1b). 3 (?) separation, rearrangement. secundo modo sunt principia ea que ad generationem cujusdam generabilis concurrunt per ~onem qualitatum ipsorum Bacon VII 4.

cōnfrāctĭō, ōnis, f. (confringo), action de briser, de détruire : Aug. Ep. 140, 50 ; Vulg. Is. 24, 19.