coniugo
coniugo, to form
Could not find coniugatis in Logeion dictionaries.
coniugatis present active indicative 2nd plural, perfect passive participle neuter dative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural of coniugo
con-jŭgo, āvi, ātum, 1, v. a., to join together, unite (rare).
- I In gen.: amicitiam, to form, unite in, Cic. Off. 1, 17, 58: aliquam sibi nuptiis, Ap. Met. 5, 26, 26; and without a dat., Treb. Gall. 11; Aug. Conf. 6, 13.—
- II Esp., t. t.: conjugata verba, etymologically related, Cic. Top. 3, 12, and 9, 38.—Hence, subst.: conjŭgātum, i, n., = conjugatio, II. A., q. v.; Quint. 5, 10, 85.
con-iugo, āvī, ātum, āre (con u. iugum), zusammenjochen, zusammenpaaren, gleichs. zu einem Paar verbinden, est ea iucundissima amicitia, quam similitudo morum coniugavit (geknüpft hat), Cic. de off. 1, 58. – Insbes.: a) ehelich verbinden, verheiraten, alqam sibi nuptiis, Apul. met. 5, 26: iam coniugatus, Augustin. conf. 6, 13. – b) als rhet. t. t., argumenta coniugata, verknüpfte Begründungen, d.i. aus einer Verknüpfung stammverwandter Ausdrücke bestehende, Cic. top. 11 sq.: dah. coniugatum = coniugatio no. II, a (w. s.), Quint. 5, 10, 85.
See: conjugare
- 1. verbinden [amicitiam aanknopen];
- 2. in de echt verbinden.
con-iugō āvī, ātus, āre,
- to join, unite: amicitiam, to form: coniugata verba, etymologically related.