conquestus
conquestus2, a violent complaint
Could not find conquestusque in Logeion dictionaries.
conquestusque masculine nominative plural, masculine genitive singular, masculine nominative singular, masculine accusative plural of conquestus
conquestusque perfect passive participle masculine nominative singular of conqueror
conquestus, a, um, Part., from conqueror.
conquestus, ūs, m. [conqueror],
- a violent complaint (very rare, and only in abl. sing.), Liv. 8, 7, 22; Sil. 10, 291; Stat. Ach. 1, 399.
conquestus, Abl. ū, m. (conqueror), das Sich-Beklagen, die Klage = die Wehklage, Liv. 8, 7, 21 u. spät. Dichter.
E. conquestus est coram justiciariis itinerantibus ‥ et per ~um suum [O. ] captus fuit et positus in prisona
1 conquestus, a, um, part. de conqueror.
2 conquestŭs, (16) m. (usité seult à lʼablatif, conquestu ) plainte : Liv. 8, 7, 21.
conquestus (1)
- P. of conqueror.
(conquestus, (2)ūs), m
- conqueror, a violent complaint; only ablsing.: libero, L.