contemptor
contemptor, he who disregards, a contemner, despiser
Frieze-Dennison Vergil
contemptor , ōris, m.: a despiser, scorner, 7.648. (contemnō)
Could not find contemptorum in Logeion dictionaries.
contemptorum masculine genitive plural of contemptor
contemptorum neuter genitive plural, masculine genitive plural of contemptus
contemptorum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter genitive plural of contemno
contemptor (-temt-), ōris, m. [contemno],
- he who puts small value upon or makes light of a thing, a contemner, despiser (freq. after the Aug. per.; not in Cic. or Hor.): divum Mezentius, Verg. A. 7, 648; cf. superūm, Ov. M. 3, 514: magni Olympi cum dis, id. ib. 13, 761: religionum, * Suet. Ner. 56: gratiae, divitiarum (Cato), Liv. 39, 40, 10: famae, id. 44, 22, 7: suae infamiae, Tac. A. 6, 38: opum, id. H. 4, 5; cf. sui (opp. prodigus alieni), id. G. 31: Amulius aequi, Ov. F. 3, 49: ferri, nullo forabilis ictu, id. M. 12, 170; cf.: vulnerum leones, Plin. 8, 16, 18, § 46: nostri, Ov. M. 11, 7; 9, 240: (Cicero) minime sui contemptor, * Quint. 12, 1, 20 (cf. contemno, II.).—
- II Of abstract subjects: lucis animus, Verg. A. 9, 205; cf.: ambitionis animus, Plin. Pan. 55, 9; and absol. as adj.: cui inerat contemptor animus et superbia, a proud, disdainful spirit, * Sall. J. 64, 1.
contemptor, ōris, m. (contemno), der Geringschätzer eines Ggstds., der Gleichgültige gegen etw., u. nur in diesem Sinne = der Verächter, a) v. leb. Wesen: divitiarum, Liv.: litterarum (v. Marius), Val. Max.: religionum, Suet.: gratiae, Liv.: mortis, Sen.: omnis periculi, Curt.: vulnerum (v. Löwen), Plin.: sui, Geringschätzer eigenen Besitzes (Ggstz. prodigus alieni), Tac. – magistratuum ac regum, Sen.: nostri, Ov.: divûm od. superûm, Verg. u. Ov. – attrib., nemo tam c. famae est, Liv. 44, 22, 7. – minime sui c., gar kein Geringschätzer seiner selbst, gar nicht gering von sich denkend (vgl. contemno no. II, b), Quint. 12, 1, 20. – absol., Vulg. prov. 13, 15 u.a. – b) v. Lebl., sed dum sit (adamas) invictus ferri ignisque c., Isid. 16, 13, 2. – c) v. Abstr.: c. lucis animus, ein das Leben nicht achtender Mut, Verg. Aen. 9, 205: c. ambitionis animus, ein Geist, der Ehrsucht verschmäht, Plin. pan. 55, 9. – absol., c. animus, ein alles (alle Menschen) geringschätzender Geist, Geringschätzung aller Menschen, Sall. Iug. 64, 1.
virginitatis comes et lenocinantis prostibuli ~or
animum ‥ vanae gloriae contemtorem
plus opibus cunctis opum approbans ~orem
quesivisti utrum ‥ delegatus ‥ possit ‥ ei, si obedire contempserit, penam infligere pro contemptu. ad quod ‥ respondemus quod ‥ potest ‥ punire merito ~orem
contemptoremque puelle / cedere verberibus parva puella potest
sedis apostolice ~orem
contemptŏr, (11) ōris, m. (contemno), qui méprise, contempteur : Liv. 39, 40, 10 ; Virg. En. 7, 648.
contemptor , oris. m. et, v. contemptus
See an image
See an image
contemptor (-temt-) ōris, m
- 1 contemptus, he who disregards, a contemner, despiser: divōm, V.: superūm, O.: famae, L.: sui, regardless(with prodigus alieni), Ta.: ferri, O.: nostri, O.: lucis animus, careless of life, V.: animus, a disdainful spirit, S.