deiectus
deiectus, thrown down
deiectus2, a throwing down, felling, fall
Could not find deiectusque in Logeion dictionaries.
deiectusque masculine nominative plural, masculine nominative singular, masculine genitive singular, masculine accusative plural of deiectus2
dējectus, a, um, Part. and P. a., from deicio.
dējectus, ūs, m. [deicio], a casting or throwing down (rare; not in Cic.).
- I In gen.: arborum, Liv. 9, 2: gravis (Penei), fall, Ov. M. 1, 571; cf. fluminum, Sen. Cons. ad Marc. 18: aquae, id. Ep. 56; and absol., Plin. 33, 4, 21, § 75; cf. Vitr. 6, 3.—
- B Concr., that which is thrown over, a covering: velatum geminae dejectu lyncis, Stat. Th. 4, 272.—
- II Esp., of localities (acc. to dejectus, P. a., I.), a declivity, descent: collis, Caes. B. G. 2, 22: in dejectu positus, Plin. 2, 70, 71, § 179. In plur.: collis ex utraque parte lateris dejectūs habebat, Caes. B. G. 2, 8, 3.—
- B Transf., the lowering of the voice, = Gr. θέσις (opp. elatio, = Gr. ἄρσις), Plin. Fulg. Myth. 3, 9, p. 129.
1. dēiectus, a, um, PAdi. (v. deicio), I) gesenkt, tief liegend, deiecta atque inferiora loca, Caes. b. c. 1, 46, 3. – II) übtr., dem Range nach niedrig (Ggstz. sublimis), neutrum altero sublimius aut deiectius, Tert. adv. Marc. 1, 6 extr. – b) niedergeschlagen, verzagt, mutlos, haud deiectus, Verg. Aen. 10, 858. Stat. Theb. 3, 315: deiecti et infracti, Quint. 9, 4, 138.
2. dēiectus, ūs, m. (deicio), das Herabwerfen, Herabstürzen, I) eig.: arborum, Liv. 9, 2, 9: aquae, der Abschuß, Absturz, Sen. ep. 56, 3 (vgl. Plin. 33, 75; Ov. met. 1, 570): Plur., deiectus fluminum, Sen. ad Marc. 18, 4. – übtr., in ira dei. animorum est, ein Sich-Übersturzen, Sen. de ira 3, 1, 5. – II) meton.: a) der Überwurf, velatum geminae deiectu lyncis, Stat. Ach. 4, 272. – b) die Senkung, Abschüssigkeit, der abschüssige Abhang, collis, Caes.: gemmae, scharfe Kante, Facette, Plin.: Plur., is collis ex utraque parte lateris deiectus habebat, Caes. – ohne Genet., in deiectu positi, Plin. – c) = θέσις, die Senkung der Stimme (Ggstz. elatio, griech. ἄρσις), Plur. bei Fulg. myth. 3, 9. p. 129 M.
- 1. het neerwerpen, het neerstorten, het vellen [arborum; aquae]; ➤ in iram ~ animorum est een zich neerstorten (Sen.);
- 2. (steile) helling [collis].
- 1. laaggelegen [loca];
- 2. (Verg.) moedeloos, terneergeslagen.
dejectus, a, um. part. p. v. dejicio.
倒塌。 Spe dejectus 無望者。Mulier conjuge dejecta 寡婦。 Oculi in terram dejecti 看地。垂目。
Suggest a Translation
See an image
倒塌。 Spe dejectus 無望者。Mulier conjuge dejecta 寡婦。 Oculi in terram dejecti 看地。垂目。
Suggest a Translation
See an image
dēiectus, ūs, m.: pendio, declivio
cascata Sen
● flusso, caduta (di acque).
dēiectus (1) adj.
- P. of deicio, thrown down; hence, of places, low, sunken, depressed: loca, Cs.—Fig., cast down, dejected, dispirited: haud deiectus, V.
dēiectus (2) ūs, m
- deicio, a throwing down, felling, fall: arborum, L.: gravis undarum, O.— A declivity, descent: collis, Cs.—Plur: collis deiectūs habebat, Cs.