demigro
demigro, to migrate, emigrate, move, depart, remove, go away
Could not find demigrandum in Logeion dictionaries.
demigrandum present passive gerundive singular, present passive gerundive plural, present passive gerundive plural, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of demigro
dē-mī̆gro, āvi, ātum, 1, v. n., to migrate from, to emigrate; to depart, remove from or to a place (class.).
- I Lit.
- A In gen.: de oppidis, Caes. B. G. 4, 19: ex his aedificiis, id. ib. 4, 4: ex agris, Liv. 38, 18 fin.; cf.: ex agris in urbem, id. 2, 10: loco, Plaut. Am. 1, 1, 85 (237); cf. Helicone (deae), Stat. S. 1, 2, 4: in illa loca, Cic. Agr. 2, 16, 42: in hortos, Suet. Tib. 35: Pydnam, Liv. 44, 6: ad virum optimum, Cic. Cat. 1, 8 et saep.—Absol.: demigrandi causa, Caes. B. G. 5, 43, 4; so Liv. 38, 23.—Transf., to have recourse to: ad deos et ad sidera, Treb. Pol. Claud. 12.—
- B Pregn., to depart this life (perh. only in Cic.): vetat dominans ille in nobis deus, injussu hinc nos suo demigrare, Cic. Tusc. 1, 30, 74; cf.: ex hominum vita ad deorum religionem, id. Rab. perd. 10, 30; and: ab improbis, id. Par. 2, 18.—
- II Trop. (only in Cic.): multa mihi dant solatia, nec tamen ego de meo statu demigro, Cic. Att. 4, 16, 10: strumae ab ore improbo demigrarunt, id. Vatin. 16 fin.
dē-migro, āvī, ātum, āre, wegziehen, weggehen, auswandern, I) eig.: loco, Plaut.: de oppidis, Caes.: ex aedificiis, Caes.: ex insula, Nep.: ex campestribus vicis agrisque, Liv.: in alia loca, Cic.: in urbem ex agris, Liv.: Pydnam, Liv.: ad virum optimum, Cic. – unpers., esse undique diligenter demigratum, Hirt. b. G.: non demigratum (est) ex propinquis itineris locis, Liv.: absol., demigrare cogi ab Romanis, Liv.: demigrantium magis quam in bellum euntium modo, Liv.: demigrandi causā de vallo decedere, Caes. – II) übtr.: hinc, von hinnen gehen = sterben, Cic.: vitā, Arnob.: de meo statu demigro, Cic.: strumae ab ore demigrarunt, haben sich weggezogen, Cic.
See: demigrare
dēmigrō, (12) āvī, ātum, āre, intr., déloger, changer de séjour, se transporter (aller sʼétablir) ailleurs : de oppidis Cæs. G. 4, 19, 2, quitter les villes ; ex ædificiis Cæs. G. 4, 4, 3, quitter les maisons ; ab hominibus Cic. Par. 18, quitter la société des hommes ; loco Pl. Amph. 240, quitter la place ; in illa loca Cic. Agr. 2, 42, aller sʼétablir dans ces régions ; ad aliquem Cic. Cat. 1, 19, se retirer chez qqn ; in urbem ex agris Liv. 2, 10, 1, se retirer de la campagne dans la ville || [fig.] vetat ille deus injussu hinc nos suo demigrare Cic. Tusc. 1, 74, ce dieu nous défend de quitter ce séjour [c.-à-d. lʼexistence] sans son ordre ; strumæ ab ore demigrarunt Cic. Vat. 39, les écrouelles ont quitté son visage ; de meo statu non demigro Cic. Att. 4, 16, 10, je garde ma dignité [littt, je ne déloge pas de ma position].
demigro , as, are. n.
搬家。移宅。— de suo statu 改事業。— ex vita hominum 亡。— ab inprobis 避惡伴。
Suggest a Translation
See an image
搬家。移宅。— de suo statu 改事業。— ex vita hominum 亡。— ab inprobis 避惡伴。
Suggest a Translation
See an image
dē-migrō āvī, ātus, āre,
- to migrate, emigrate, move, depart, remove, go away: ex his aedificiis, Cs.: in urbem ex agris, L.: in alias terras: ad Marcellum: aliquo: hinc, i. e. to die: demigrandi causā, Cs.: ex hominum vitā ad deorum religionem.—Fig., to remove, be driven: de meo statu: strumae ab ore improbo demigrarunt.