demuto
demuto, to change, alter
Could not find demutando in Logeion dictionaries.
demutando present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular of demuto
dē-mūto, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
- Act., to change, alter, and sometimes to alter for the worse, to make worse (repeatedly in Plaut. and in post-Aug. prose; otherwise rare; not in the Ciceronian period): voces demutat, Cato ap. Macr. S. 2, 10 med.; cf.: orationem meam, Plaut. Mil. 4, 7, 8 (1291): imperium tuum, id. Men. 5, 2, 118 (870): sententiam nostram in iis, Gell. 17, 1, 6: caro demutata, Tert. Res. carn. 55 al.: placitum instituto flaminum nihil demutari, Tac. A. 4, 16: si demutant mores ingenium tuum, to make worse, Plaut. Trin. 1, 2, 36 (74).—
- II Neutr., to change one's mind or purpose: non demutabo, Plaut. Ps. 1, 5, 142 (556); id. ib. 153 (567); cf.: prorsus nihilum de aliqua re, Jul. Val. rer. gest. Alex. 1, 13.—
- 2 To change, alter, become different (with atque or ab— very rare): numquid videtur demutare atque ut quidem dixi esse, etc., Plaut. Mil. 4, 3, 37 (1130); cf. id. Stich. 5, 4, 43 (725); Ap. Apol. p. 284, 17.—
- 3 To deviate, depart: (fama) demutans de veritate, Tert. Apol. 7.
dē-mūto, āvī, ātum, āre, I) v. tr. abändern, verändern, imperium, Plaut.: voces, Cato fr.: nihil instituto flaminum, Tac.: animum de firma fide, Plaut.: sententiam suam in iis, Gell. – verschlechternd, si demutant mores ingenium tuum, Plaut. trin. 73. – II) v. intr. sich abändern, a) der Beschaffenheit usw. nach, anders sein, numquid videtur demutare atque ut quidem dixi, ist's wohl im mindesten anders, als wie ich's gerade euch gesagt, Plaut. mil. 1130: paululum od. minimum ab alqa re, ein wenig, gar nicht verschieden sein, Apul. flor. 16. p. 23, 5 Kr.; apol. 16. p. 24, 8 Kr.: so auch prorsus nihilum de alqa re, Iul. Val. 1, 13 (21), u. nihil ab alqa re, Iul. Val. 3, 53, (29). – b) der Gesinnung nach sich ändern, non demutabo, es bleibt dabei, Plaut. Pseud. 555 u. 566: uter demutassit (archaist. = demutaverit), Plaut. Stich. 723. – dah. sich abneigen, sich hinneigen, in nuptias Cleopatrae, Iul. Val. 1, 13 (20).
See: demutare
dēmūtō, (15) āvī, ātum, āre , ¶ 1 tr., changer : orationem Pl. Mil. 1291, changer de propos, cf. Men. 871 || [abst ] demutare de veritate Tert. Apol. 7, changer qqch. à la vérité, altérer la vérité ¶ 2 intr., changer, être différent : Pl. Ps. 555 ; St. 725 ; Mil. 1130.
➳ fut. ant. arch. demutassit Pl. St. 725.
- 1. (in wezen) afwijken van, anders zijn;
- 2. (van gezindheid) veranderen; ➤ non demutabo daar blijft het bij.
dē-mūtō āvī, ātus, āre,
- to change, alter: placitum ‘instituto flaminum nihil demutari,’Ta.