depravo
depravo, to distort, disfigure
Could not find depravatis in Logeion dictionaries.
depravatis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of depravo
dē-prāvo, āvi, ātum, 1, v. a. [pravus], to pervert, distort, disfigure (opp. dirigere, corrigere; good prose).
- I Lit.: depravata corrigere crura, Varr. L. L. 9, § 11 Müll.; cf. opp. corrigere, Cic. Fin. 1, 6; id. Div. 2, 46: (oculi) uni animalium homini depravantur, unde cognomina Strabonum et Paetorum, Plin. 11, 37, 55, § 150.—
- II Trop., to pervert, seduce, corrupt, deprave (for syn. cf.: corrumpo, vitio, adultero, perdo, pessum do, illicere, pellicere, adducere): nihil est quin male narrando possit depravarier, Ter. Phorm. 698: jureconsultorum ingeniis pleraque corrupta ac depravata, Cic. Mur. 12, 27; cf. so with corrumpere, id. Arch. 4, 8: (Campanos) nimiae rerum omnium copiae depravabant, id. Agr. 2, 35 fin.: puer indulgentia nostra depravatus, id. Att. 10, 4, 5: ferarum natura malā disciplinā, id. Fin. 2, 11; cf.: mores hac dulcedine corruptelaque depravati, id. Leg. 2, 15, 38; and: consuetudo depravata (opp. recta), Varr. L. L. 9, § 18 Müll.: institutum hominis, Amm.29, 1, 19: inania verba in hos modos, Quint. 9, 3, 100; cf. id. 6, 3, 6 et saep.: seductus ac depravatus ab aliquo, *Caes. B. C. 1, 7; cf.: magna pars gratiā depravata, *Sall. J. 15, 2; and: plebem consiliis, Liv. 45, 23: corruptos depravatosque mores parens noster reformet atque corriget, Plin. Pan. 53, 1: depravatum est cor per mulieres, Vulg. 3 Reg. 11, 4.— Absol.: solent domestici depravare nonnumquam, Cic. Phil. 1, 13 fin.—Hence,
dē-prāvo, āvī, ātum, āre (de u. pravus), I) eig., verdrehen, verzerren, entstellen, verunstalten (Ggstz. dirigere, corrigere), oculos, Plin.: se, Sen.: depravata corrigere crura, Varro LL.: quaedam contra naturam depravata habere, Cic.: vetustas pauca non depravat, multa tollit, Varro LL.: arbores, quas aliqua depravavit causa, Sen.: depravata facies, Sen.: depravari in malum, Sen. ep.: depravata imitatio, Karikatur, Cic. – II) übtr., entstellen, verderben, verführen, verb. corrumpere ac depravare (vgl. Ruhnken Vell. 2, 60, 4. Schwarz Plin. pan. 53, 1), sensus, Cic.: inania verba in hos modos, Quint.: consuetudo depravata (Ggstz. recta), Varro LL.: mores alqā re, Cic.: plebem consiliis, Liv.: puerum indulgentiā, Cic. – ➳ Parag. Infin. depravarier, Ter. Phorm. 697.
See: depravare
dēprāvō, (12) āvī, ātum, āre (de, pravus), tr., tordre, contourner, mettre de travers, rendre tortu, contrefait, difforme : quædam contra naturam depravata Cic. Div. 2, 96, certaines difformités naturelles, cf. Fin. 1, 17 || [phil.] depravatus Cic. Fin. 1, 30, déformé, qui nʼa plus sa nature première || [fig.] dépraver, gâter, corrompre : Cic. Agr. 2, 97 ; Leg. 2, 38 ; Att. 10, 4, 5 ; [abst ] Phil. 1, 33.
➳ depravarier Ter. Phorm. 697.
- 1. vervormen, verdraaien, misvormen; ➤ depravata imitatio karikatuur; depravari in malum;
- 2. bederven, verleiden, slechter maken [sensūs; mores; puerum indulgentiā].
dēprāvō —, ātus, āre
- de + pravus, to distort, disfigure: quaedam contra naturam depravata. —Fig., to pervert, seduce, corrupt, deprave, spoil: nil est Quin male narrando possit depravarier, T.: ut ea quae conrigere volt, depravare videatur: (Campanos) nimiae rerum omnium copiae depravabant: depravatus Pompeius invidiā, Cs.: magna pars gratiā depravata, S.: plebem consiliis, L.: solent domestici depravare.