descisco
descisco, to withdraw, leave, revolt from, desert, go over
Could not find desciscitis in Logeion dictionaries.
desciscitis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of descisco
dē-scisco, īvi or ĭi, ītum, 3, v. n., orig. a publicist's t. t. to free one's self from a connection with any one, to withdraw, leave, revolt from, = sciscendo deficere; and with an indication of the terminus, to desert to, go over to any one (class. prose).
- I Prop.: multae longinquiores civitates ab Afranio desciscunt, Caes. B. C. 1, 60 fin.; so, ab aliquo, id. ib. 2, 32, 2; Cic. Phil. 11, 9, 21; Liv. 6, 36; Nep. Alc. 5, 1; id. Dat. 5, 5; Just. 5, 1 fin. et saep.: ad aliquem (opp. a nobis deficere), Liv. 31, 7; cf.: Praeneste ab Latinis ad Romanos descivit, id. 2, 19; and simply: ad aliquem, id. 26, 21; Front. Strat. 4, 3, 14 al.; cf. pass. impers.: quibus invitis descitum ad Samnites erat, Liv. 9, 16; and Flor. 3, 5, 6.—Absol.: cum Fidenae aperte descissent, Liv. 1, 27; 21, 19; Tac. H. 1, 31; Suet. Caes. 68; Nep. Tim. 3, 1; id. Ham. 2, 2; Front. Strat. 1, 8, 6: Stat. Th. 2, 311 al.—
- II Transf. beyond the political sphere, to depart, deviate, withdraw from a person or thing; to fall off from, be unfaithful to: a nobis desciscere quaeres? Lucr. 1, 104: a se ipse, Cic. Att. 2, 4, 2: si Cicero a Demosthene paulum in hac parte descivit, Quint. 9, 4, 146: cur Zeno ab hac antiqua institutione desciverit, Cic. Fin. 4, 8; so, a pristina causa, id. Fam. 1, 9, 17 Orell. N. cr.: a veritate, id. Ac. 2 (Luc.), 15: a natura, id. Tusc. 3, 2: a disciplina, Vell. 2, 81: a virtute, id. 2, 1: a consuetudine parentum, Plin. Ep. 3, 20, 4 et saep.: a vita, to separate, sever one's self, Cic. Fin. 3, 18, 61 (opp. manere in vita).—Pass. impers.: praecipiti cursu a virtute descitum, ad vitia transcursum, Vell. 2, 1.—Stating the terminus, to fall off to, decline to; to degenerate into: ab excitata fortuna ad inclinatam et prope jacentem, Cic. Fam. 2, 16; cf.: ad saevitiam, ad cupiditatem, Suet. Dom. 10: in regem (i. e. to degenerate, be transformed), Flor. 4, 3: in monstrum, id. 4, 11.—
- B Of subjects not personal: quis ignorat et eloquentiam et ceteras artes descivisse ab ista vetere gloria, Tac. Or. 28: (vitis) gracili arvo non desciscit, does not degenerate, Col. 3, 2, 13: semina, id. 3, 10, 18.
dē-scīsco, scīvī u. sciī, scītum, ere, sich lossagen = abtrünnig-, untreu werden, abfallen, u. mit dem term. ad quem abfallend zu jmd. übergehen, I) eig., als publiz. t. t.: defecerat Samus, descierat Hellespontus, Nep.: cum Fidenae aperte descissent, nach dem offenen Abfall der Fidenaten, Liv.: desc. suā sponte (Ggstz. ad defectionem sollicitari), Liv.: desc. a populo Romano, Liv.: a senatu, Cic.: ad eos, Liv.: numquam isti populi, nisi cum deerit, ad quem desciscant, a nobis non deficient, Liv.: desc. ab Latinis ad Romanos, Liv.: im Passiv unpers., quibus invitis descitum ad Samnites erat, Liv. – II) übtr., von etw. sich lossagen, sich losmachen, abgehen, abweichen, u. mit dem term. ad quem wohin abspringen, sich wenden, sich neigen, auf etw. verfallen, wohin ausarten, a veritate, Cic.: a virtute, Vell.: a consuetudine parentum, Plin. ep.: a scribendi consuetudine, Symm.: a vita, Cic.: a se, seinen Grundsätzen untreu werden, Cic.: ab illa vetere gloria (v. der Beredsamkeit), Tac. dial.: ad fortunam inclinatam, Cic.: ad saevitiam, Suet.: in regem, Flor.: vitis desciscit, schlägt aus der Art, Col.
See: desciscere
dēscīscō, (10) scīvī ou scĭī, scītum, ĕre, intr., se détacher de, se séparer de qqn ou du parti de qqn : a populo Romano Cic. Phil. 11, 21, se détacher du peuple romain ; ad aliquem Liv. 31, 7, 12, passer après défection au parti de qqn ; Præneste ab Latinis ad Romanos descivit Liv. 2, 19, 2, Préneste passa du parti des Latins à celui des Romains ; cum Fidenæ aperte descissent Liv. 1, 27, 4, comme Fidènes avait ouvertement fait défection, cf. Nep. Timoth. 3, 1 ; Ham. 2, 2 || [fig.] sʼécarter de, renoncer à, se départir de : a veritate Cic. Ac. 2, 46, sʼécarter de la vérité ; a se desciscere Cic. Att. 2, 4, 2, se démentir ; ab excitata fortuna ad inclinatam Cic. Fam. 2, 16, 1, abandonner une fortune qui sʼélève pour une fortune qui décline ; vitis gracili arvo non desciscit Col. Rust. 3, 2, 13, la vigne ne dégénère pas dans un sol léger.
- 1. met iets of iem. breken, afvallen, overlopen [a senatu; a Latinis ad Romanos; a populo Romano];
- 2. zich afwenden, zich losmaken van [a veritate; a virtute; a se zijn principes ontrouw worden; ad fortunam inclinatam];
- 3. afwijken van, achterblijven bij [a consuetudine parentum].
descisco , is, ivi vel ii, citum, ciscere. 3.
反叛。背夥伴。— a consuetudine 反常規。— a vita 死。卒。— a se 改變。— a veritate 逆眞事。違眞道。— ab instituto 半途而廢。悞公。Humidum solum desciscit in pratum 濕地卽變靑草地。
Suggest a Translation
See an image
反叛。背夥伴。— a consuetudine 反常規。— a vita 死。卒。— a se 改變。— a veritate 逆眞事。違眞道。— ab instituto 半途而廢。悞公。Humidum solum desciscit in pratum 濕地卽變靑草地。
Suggest a Translation
See an image
dē-scīscō īvī, ītus, ere,
- to withdraw, leave, revolt from, desert, go over: ab Afranio, Cs.: a populo: quibus invitis descitum ad Samnites erat, L.: aperte, L.—In gen., to depart, deviate, withdraw, fall off, be unfaithful: a se ipse: cur Zeno ab hac antiquā institutione desciverit: a naturā, N.: a vitā, kill oneself.