devito
devito, to avoid, shun
Could not find devitandum in Logeion dictionaries.
devitandum present passive gerundive singular, present passive gerundive plural, present passive gerundive plural, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of devito
dē-vīto, āvi, ātum, 1,
- v. a., to avoid, go out of the way of, shun (rare but class.): illos fluctus, Plaut. Rud. 1, 2, 79 (167); cf.: procellam temporis, Cic. Verr. 1, 3, 8: malum, Ter. And. 611: letum, Lucr. 3, 1092: dolorem, Cic. Tusc. 2, 26: exiguum censum turpemque repulsam, Hor. Ep. 1, 1, 44: suspicionem, Suet. Tib. 11: δυσφημίαν nominis, id. Aug. 92: stultitiam, Vulg. Eccl. 2, 3.
dē-vīto, āvī, ātum, āre, etwas vermeiden, umgehen, einer Sache aus dem Wege gehen, hoc malum, Ter.: procellam, Cic.: dolorem, Cic.: turpia (Ggstz. expetere honesta), Cic.: alterum vitium (Ggstz. incidere in alterum), Sen. rhet.: exiguum censum animi capitisque labore, Hor. – m. folg. Infin., Sen. exc. contr. 3. praef. § 12. Tert. apol. 1 u. ad nat. 1, 1.
See: devitare
dēvītō, (12) āvī, ātum, āre, tr., éviter, échapper à : Cic. Verr. 1, 1, 8 ; Part. 91 ; Hor. Ep. 1, 1, 44.
dē-vītō āvī, ātus, āre,
- to avoid, shun: procellam temporis: Quae (mala), T.: repulsam, H.