devito
devito, to avoid, shun
Could not find devitans in Logeion dictionaries.
devitans present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of devito
dē-vīto, āvi, ātum, 1,
- v. a., to avoid, go out of the way of, shun (rare but class.): illos fluctus, Plaut. Rud. 1, 2, 79 (167); cf.: procellam temporis, Cic. Verr. 1, 3, 8: malum, Ter. And. 611: letum, Lucr. 3, 1092: dolorem, Cic. Tusc. 2, 26: exiguum censum turpemque repulsam, Hor. Ep. 1, 1, 44: suspicionem, Suet. Tib. 11: δυσφημίαν nominis, id. Aug. 92: stultitiam, Vulg. Eccl. 2, 3.
dē-vīto, āvī, ātum, āre, etwas vermeiden, umgehen, einer Sache aus dem Wege gehen, hoc malum, Ter.: procellam, Cic.: dolorem, Cic.: turpia (Ggstz. expetere honesta), Cic.: alterum vitium (Ggstz. incidere in alterum), Sen. rhet.: exiguum censum animi capitisque labore, Hor. – m. folg. Infin., Sen. exc. contr. 3. praef. § 12. Tert. apol. 1 u. ad nat. 1, 1.
See: devitare
dēvītō, (12) āvī, ātum, āre, tr., éviter, échapper à : Cic. Verr. 1, 1, 8 ; Part. 91 ; Hor. Ep. 1, 1, 44.
dē-vītō āvī, ātus, āre,
- to avoid, shun: procellam temporis: Quae (mala), T.: repulsam, H.