devito
devito, to avoid, shun
Could not find devitantes in Logeion dictionaries.
devitantes present active participle masculine nominative plural, present active participle feminine nominative plural, present active participle masculine accusative plural, present active participle masculine vocative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine vocative plural of devito
dē-vīto, āvi, ātum, 1,
- v. a., to avoid, go out of the way of, shun (rare but class.): illos fluctus, Plaut. Rud. 1, 2, 79 (167); cf.: procellam temporis, Cic. Verr. 1, 3, 8: malum, Ter. And. 611: letum, Lucr. 3, 1092: dolorem, Cic. Tusc. 2, 26: exiguum censum turpemque repulsam, Hor. Ep. 1, 1, 44: suspicionem, Suet. Tib. 11: δυσφημίαν nominis, id. Aug. 92: stultitiam, Vulg. Eccl. 2, 3.
dē-vīto, āvī, ātum, āre, etwas vermeiden, umgehen, einer Sache aus dem Wege gehen, hoc malum, Ter.: procellam, Cic.: dolorem, Cic.: turpia (Ggstz. expetere honesta), Cic.: alterum vitium (Ggstz. incidere in alterum), Sen. rhet.: exiguum censum animi capitisque labore, Hor. – m. folg. Infin., Sen. exc. contr. 3. praef. § 12. Tert. apol. 1 u. ad nat. 1, 1.
See: devitare
dēvītō, (12) āvī, ātum, āre, tr., éviter, échapper à : Cic. Verr. 1, 1, 8 ; Part. 91 ; Hor. Ep. 1, 1, 44.
dē-vītō āvī, ātus, āre,
- to avoid, shun: procellam temporis: Quae (mala), T.: repulsam, H.