dolens
dolens, causing pain, distressing
Could not find dolentius in Logeion dictionaries.
dolentius adverb comparative, neuter accusative singular comparative, neuter nominative singular comparative, neuter vocative singular comparative of dolens
dŏlens, Part. and P. a., from doleo.
1 dŏlēns, (16) tis, part. de doleo || adjt, qui cause de la douleur : Sall. J. 84, 1 ; dolentior Ov. M. 4, 246.
dolēns entis, adj.with comp.
- P. of doleo, causing pain, distressing: alia (dicere) illis dolentia, S.: nil dolentius, O.—Afflicted: lenire dolentem, to comfort the sufferer, V.: dolentem Delenit usus, H.: dolentes, the mourners, O.