efflagito
efflagito, to demand urgently, request earnestly, solicit, insist
Frieze-Dennison Vergil
efflāgitō, āvī, ātus, 1, a.: to ask urgently; demand, 12.759. (ex and flagitō, demand)
Could not find efflagitans in Logeion dictionaries.
efflagitans present active participle feminine nominative singular, present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular of efflagito
ef-flāgĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
- to demand or ask urgently, to request earnestly (class.; for syn. cf.: posco, flagito, exigo, obsecro, etc.): epistolam, Cic. Q. Fr. 2, 11: libros, Quint. Ep. ad Tryph. § 3: judiciorum desiderio tribunicia potestas efflagitata est, Cic. Div. in Caecil. 3, 8: collationes, Suet. Ner. 38: notum ensem, Verg. A. 12, 759; Suet. Tib. 12 fin.: signum pugnae, Liv. 3, 60: misericordiam alicujus (with requirere), Cic. Mil. 34 et saep.—With ut: cum iste a Cn. Dolabella efflagitasset, ut, etc., Cic. Verr. 2, 1, 24; Quint. Ep. ad Tryph. § 1; cf.: aliquem, ut, Auct. B. Hisp. 29, 7; and with simple subj., Suet. Tit. 5.—Absol.: a multis efflagitatus, Cic. Verr. 2, 1, 36, 92 Zumpt N. cr.; Quint. 4, 5, 10; Suet. Dom. 3.
ef-flāgito, āvī, ātum, āre (ex u. flagito), dringend-, inständig verlangen, -fordern, -wünschen, auf etw. (darauf) bestehen, zu etw. auffordern, a) v. Pers.: ensem, Verg.: misericordiam nostram, Cic.: sibi reique publicae auxilium, Auct. b. Afr.: efflagitatus a populo, Cic.: ab ducibus signum pugnae, Liv.: Graeca certamina a magistratibus, Tac.: mortem ab alqo, Flor.: actionem frequenter ab alqo, Plin. ep.: alqm ad destinatam poenam, Apul. met. 4, 34. – m. folg. ut u. Konj., ab alqo, ut etc., Cic. II. Verr. 1, 63: cotidiano convicio, ut etc., Quint. ep. ad Tryph. § 1: efflagitatum (est), ut etc., Tac. ann. 13, 26. – m. bl. Konjunktiv, crebris precibus efflagitabant, visendi sui copiam facerent, Tac. ann. 4, 74; u. so Suet. Tit. 5, 2. – absol., quasi efflagitante populo, Suet. Dom. 3, 1. – b) v. Lebl.: epistulam hanc convicio efflagitarunt codicilli tui, Cic. ad Q. fr. 2, 9 (11), 1. – alqm m. folg. ut u. Konj., interdum aequitas loci adversarios efflagitabat, ut etc., Auct. b. Hisp. 29, 7.
See: efflagitare
efflāgĭtō, (11) āvī, ātum (ex, flagito), tr., ¶ 1 demander avec instance : rem Cic. Mur. 47 ; Cæcil. 8, qqch. ¶ 2 prier, presser, solliciter vivement : a multis efflagitatus Cic. Verr. 2, 1, 92, pressé par beaucoup de personnes ¶ 3 ab aliquo efflagitare ut Cic. Verr. 2, 1, 63, solliciter qqn de || efflagitatum est ut Tac. Ann. 13, 26, on demanda instamment que || efflagitabant... facerent Tac. Ann. 4, 74, ils (les) sollicitaient de donner...
efflāgitō āvī, ātus, āre
- ex + flagito, to demand urgently, request earnestly, solicit, insist: tribunicia potestas efflagitata est: notum ensem, V.: ab ducibus signum pugnae, L.: epistulam hanc efflagitarunt codicilli tui, required: a Dolabellā, ut se mitteret: a multis efflagitatus, dixit, etc.