efflagito
efflagito, to demand urgently, request earnestly, solicit, insist
Frieze-Dennison Vergil
efflāgitō, āvī, ātus, 1, a.: to ask urgently; demand, 12.759. (ex and flagitō, demand)
Could not find efflagitatis in Logeion dictionaries.
efflagitatis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of efflagito
ef-flāgĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
- to demand or ask urgently, to request earnestly (class.; for syn. cf.: posco, flagito, exigo, obsecro, etc.): epistolam, Cic. Q. Fr. 2, 11: libros, Quint. Ep. ad Tryph. § 3: judiciorum desiderio tribunicia potestas efflagitata est, Cic. Div. in Caecil. 3, 8: collationes, Suet. Ner. 38: notum ensem, Verg. A. 12, 759; Suet. Tib. 12 fin.: signum pugnae, Liv. 3, 60: misericordiam alicujus (with requirere), Cic. Mil. 34 et saep.—With ut: cum iste a Cn. Dolabella efflagitasset, ut, etc., Cic. Verr. 2, 1, 24; Quint. Ep. ad Tryph. § 1; cf.: aliquem, ut, Auct. B. Hisp. 29, 7; and with simple subj., Suet. Tit. 5.—Absol.: a multis efflagitatus, Cic. Verr. 2, 1, 36, 92 Zumpt N. cr.; Quint. 4, 5, 10; Suet. Dom. 3.
ef-flāgito, āvī, ātum, āre (ex u. flagito), dringend-, inständig verlangen, -fordern, -wünschen, auf etw. (darauf) bestehen, zu etw. auffordern, a) v. Pers.: ensem, Verg.: misericordiam nostram, Cic.: sibi reique publicae auxilium, Auct. b. Afr.: efflagitatus a populo, Cic.: ab ducibus signum pugnae, Liv.: Graeca certamina a magistratibus, Tac.: mortem ab alqo, Flor.: actionem frequenter ab alqo, Plin. ep.: alqm ad destinatam poenam, Apul. met. 4, 34. – m. folg. ut u. Konj., ab alqo, ut etc., Cic. II. Verr. 1, 63: cotidiano convicio, ut etc., Quint. ep. ad Tryph. § 1: efflagitatum (est), ut etc., Tac. ann. 13, 26. – m. bl. Konjunktiv, crebris precibus efflagitabant, visendi sui copiam facerent, Tac. ann. 4, 74; u. so Suet. Tit. 5, 2. – absol., quasi efflagitante populo, Suet. Dom. 3, 1. – b) v. Lebl.: epistulam hanc convicio efflagitarunt codicilli tui, Cic. ad Q. fr. 2, 9 (11), 1. – alqm m. folg. ut u. Konj., interdum aequitas loci adversarios efflagitabat, ut etc., Auct. b. Hisp. 29, 7.
See: efflagitare
efflāgĭtō, (11) āvī, ātum (ex, flagito), tr., ¶ 1 demander avec instance : rem Cic. Mur. 47 ; Cæcil. 8, qqch. ¶ 2 prier, presser, solliciter vivement : a multis efflagitatus Cic. Verr. 2, 1, 92, pressé par beaucoup de personnes ¶ 3 ab aliquo efflagitare ut Cic. Verr. 2, 1, 63, solliciter qqn de || efflagitatum est ut Tac. Ann. 13, 26, on demanda instamment que || efflagitabant... facerent Tac. Ann. 4, 74, ils (les) sollicitaient de donner...
efflāgitō āvī, ātus, āre
- ex + flagito, to demand urgently, request earnestly, solicit, insist: tribunicia potestas efflagitata est: notum ensem, V.: ab ducibus signum pugnae, L.: epistulam hanc efflagitarunt codicilli tui, required: a Dolabellā, ut se mitteret: a multis efflagitatus, dixit, etc.