elimo
elimo, to file off, polish, finish
Could not find elimati in Logeion dictionaries.
elimati perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of elimo
ē-līmo, āvi, ātum, 1, v. a., to file up, viz.,
- I Prop.: elimata scobis, filings, Plin. 34, 18, 50, § 170.—
- II Transf., to polish.
- A Lit., Ov. M. 4, 176; Macr. Somn. Scip. 1, 12 fin.: dentes, to clean, Tert. Poen. 11.—
- B To elaborate, cultivate; to finish, perfect: σχόλιον aliquod, Att. ap. Cic. Att. 16, 7, 3; cf. Quint. 2, 7, 5: animum, Aug. contra Acad. 2, 7: elimati, i. q. eruditi, Gell. praef. § 19: Aeneida, id. 17, 10, 7.—
- III To lessen, diminish: vires, Cael. Aur. Tard. 2, 14, 217.
- —Hence, ēlīmātus, a, um, P. a., elaborate; only sup.: disputatio elimatissima, Aug. Cont. Jul. 5, 17.—Adv.; only comp.: ēlīmātĭus, more elaborately, more exactly, Ambros. Hexaëm. 6, 8.
1. ē-līmo, āvī, ātum, āre (ex u. lima), I) heraus-, abfeilen, elimata scobis, Feilstaub, Plin. 34, 170. – II) ausfeilen, A) übtr., a) übh.: rationes hae latiore specie, non ad tenue elimatae, nicht bis ins einzelne berechnete Grundsätze, Cic. Acad. 2, 66: quam (Aeneida) nondum satis elimaverat, v. Vergil, Gell. 17, 10, 7. – b) gehörig ausbilden, animum, Augustin. c. Ac. 2, 7: qui nullas hoc genus vigilias vigilarunt neque ullis inter eiusdem Musae aemulos certationibus disceptationibusque elimati sunt, Gell. praef. § 19: elimatiores, Sever. in Augustin. epist. 109, 3. – B) prägn.: 1) mit der Feile kunstvoll-, fein ausarbeiten, a) eig.: graciles ex aere catenas retiaque et laqueos, Ov. met. 4, 176 sqq. – b) übtr. (wie καταῤῥινέω), ein Geisteswerk ausarbeiten, verfertigen, σχόλιον aliquod ad alqm, eine Note an jmd. ausstudieren, Attic. b. Cic. ad Att. 16, 7, 3: cum aliquid commodius elimaverint, Quint. 2, 7, 5: disputatio elimatissima, ganz fein ausgesponnene, Augustin. c. Iulian. 5, 17. – 2) feilend vermindern, übtr. = ausmergeln, schwächen, cum corpus elimatis viribus debilitet lavacri frequentia, Cael. Aur. de morb. chron. 2, 14, 217.
2. ē-līmo, (āvī), ātum, āre (ex u. limus), vom Schmutze reinigen, putzen, dentes, putzen, Tert. de paenit. 11. – übtr., ubi (anima) meruerit contagione vitiorum penitus elimata purgari, Macr. somn. Scip. 1, 12, 17.
See: elimare
1 ēlīmō, āvī, ātum, āre, tr. (e, lima), user avec la lime, limer : elimata scobis Plin. 34, 170, limaille || limer, polir, retoucher, perfectionner : Ov. M. 4, 176 ; Attic. d. Cic. Att. 16, 7, 3 ; Quint. 2, 7, 5 ; Gell. 17, 10, 7 || affaiblir, v. elimatus 1.
2 ēlīmō, āre (e, limus), tr., nettoyer : Tert. Pæn. 11 || [fig.] animum Aug. Acad. 2, 7, purifier son âme.
- 1. vijlen, polijsten [catenas; metaf. versūs];
- 2. (wetenschappelijke werken) vervaardigen, uitwerken;
- 3. (postklass.) afvijlen, verminderen.
ē-līmō āvī, ātus, āre,
- to file off, polish, finish: catenas, O. — Fig.: rationes ad tenue elimatae, minutely.