evomo
evomo, to spew out, vomit forth
Frieze-Dennison Vergil
ēvomō, uī, itus, 3, a.: to vomit out or up, 8.253.
Could not find evomente in Logeion dictionaries.
evomente present active participle neuter ablative singular, present active participle masculine ablative singular, present active participle feminine ablative singular of evomo
ē-vŏmo, ŭi, ĭtum, 3, v. a., to spew out, vomit forth (class.).
- I Lit.: (haec avis scribitur) conchas cum concoxerit, evomere, Cic. N. D. 2, 49; Suet. Claud. 44; id. Ner. 2; Tac. A. 12, 67; Vulg. Jonah, 2, 11 al.—
- B Transf.: quod (urbs) tantam pestem evomuerit forasque ejecerit, Cic. Cat. 2, 1 fin.: herbas, to put forth, Col. 8, 15, 3: ignes (Vesbius), Sil. 17, 594: pecuniam devoratam, to disgorge, give up, Cic. Pis. 37: Nilus in Aegyptium mare se evomit, discharges itself, empties, Plin. 5, 9, 10, § 54.—
- II Trop.: virus acerbitatis suae apud aliquem, Cic. Lael. 23, 87: in aliquem orationem ex ore impurissimo, id. Phil. 5, 7, 20: iram in aliquem, Ter. Ad. 312; cf. id. ib. 510; id. Hec. 515.
ē-vomo, muī, mitum, ere, ausspeien, speiend von sich geben, I) eig.: 1) v. leb. Wesen: conchas, v. einem Vogel, Cic.: bilem, Cels.: haustum venenum, Suet.: absol., nisus evomentis adiuvare, Tac. – 2) v. lebl. Subjj.: a) ausspeien = auswerfen, von sich geben, v. Meere, multam arenam, Curt. – v. einer Quelle, undas argenteas, Apul. – v. feuerspeienden Bergen usw., nocturnas flammas, Plin.: ignes, Sil.: plurima loca evomunt ignem, non tantum edita, sed etiam iacentia, Sen. – refl. se ev., sich ergießen, vom Nil, se ev. multis faucibus in Aegyptium mare, Plin. 5, 54. – b) hervortreiben, vom Boden, herbas, Col. 8, 15, 3. – II) übtr.: 1) im allg.: quae (urbs) tantam pestem evomuit forasque proiecit, hat einen so heillosen Menschen gleichs. ausgespien, sich dessen entledigt, Cic.: in quo tu, acceptā et devoratā pecuniā, evomere non poteras, das Erpreßte wieder herausgeben, Cic. – 2) redend ausschütten, ergießen, a) übh., cui cuncta malaque et bona dictu evomeret, Enn. ann. 241: in quos liberius quod sentis evomas, Augustin. de civ. dei 6, 6. – b) v. Zornigen usw., ausgeifern, in me absentem orationem ex ore impurissimo evomuit, Cic. Phil. 5, 20: iram omnem in alqm, Ter.: tres libros contra religionem nomenque Christianum, Lact.: non timeo, iudices, ne odio inimicitiarum mearum inflammatus libentius (mehr nach Herzensluft) haec in illum evomere videar quam verius, Cic. – c) v. Begeisterten, ausströmen, pandite librum, evomuit spirante deo quem sanctus Esaias, Prud. apoth. 595.
See: evomere
ēvŏmō, (13) vŏmŭī, vŏmĭtum, ĕre, tr., rejeter en vomissant, rendre, rejeter [pr. et fig.] : hæc avis scribitur conchis se solere complere easque, cum concoxerit, evomere Cic. Nat. 2, 124, cet oiseau, est-il écrit, a lʼhabitude de se forger de coquillages, et, quand il les a digérés, de les vomir ; evomere pecuniam Cic. Pis. 90, rendre gorge ; evomere virus acerbitatis suæ Cic. Læl. 87, vomir le fiel de son amertume ; Nilus in mare se evomit Plin. 5, 54, le Nil se décharge dans la mer || [en bonne part qqf.] : épancher (des paroles) : Enn. Ann. 241.
- 1. uitspuwen [haustum venenum];
- 2. (woorden) uitstoten [orationem in alqm tegen iem.];
- 3. (poët.; postklass.) uitstoten, uitbraken, uitstorten [arenam (v.d. zee); flammas (v.e. vulkaan)].
evomo , is, ui, itum, ere. n. act. 3.
吐。吐出。— talenta 還回所騙之銀。— iram in eum 洩怒於彼。Evomit se fluvius in mare 河流入海。
Suggest a Translation
See an image
吐。吐出。— talenta 還回所騙之銀。— iram in eum 洩怒於彼。Evomit se fluvius in mare 河流入海。
Suggest a Translation
See an image
ē-vomō uī, itus, ere,
- to spew out, vomit forth: eas (conchas): partem maris ore, O. — To spew out, eject, expel, disgorge: quod (urbs) tantam pestem evomuerit: Faucibus fumum, V.—Fig., to vent, disgorge: iramin eos, T.: in me orationem.