exolesco
exolesco, to grow out of use, become obsolete, pass away, cease
Could not find exolescentibus in Logeion dictionaries.
exolescentibus present active participle neuter dative plural, present active participle masculine dative plural, present active participle neuter ablative plural, present active participle masculine ablative plural, present active participle feminine ablative plural, present active participle feminine dative plural of exolesco
ex-ŏlesco, olēvi, ētum, 3, v. inch. n.
- I To grow out, to attain its full size, grow up.
- A In gen., so only in the part. perf. exo-letus, a, um, grown up, full grown, mature: exoletus qui excessit olescendi id est crescendi modum, Paul. ex Fest. p. 5, 7 Müll.; cf.: exoletus qui adolescere (olescere?) id est crescere desiit, id. p. 80, 12 Müll.: exoleta virgo, Plaut. Fragm. in Prisc. p. 872 P.—
- B In partic., to denote an abandoned youth of ripe age: scortum exoletum, Plaut. Poen. prol. 17; cf.: Clodius, qui semper secum scorta, semper exoletos, semper lupas duceret, etc., Cic. Mil. 21, 55; so Mart. 3, 82, 8; Suet. Caes. 49; 76; id. Tib. 43; id. Calig. 24; id. Galb. 22; id. Tit. 7: remiges, Tac. A. 15, 37.—
- II To grow to an end, to stop growing (mostly ante-Aug.; perh. not in Cic.).
- A Prop.: multa sunt quae neglegentiā exolescunt et fiunt sterilia, Col. 2, 18, 3; Ap. Met. 9, 32, 23.—
- B Transf., in gen., to grow out of use, out of date, to become obsolete, to pass away, cease: exolescentes litterae, disappearing, i.e. rubbed off, Suet. Aug. 7: ne vetustissima Italiae disciplina per desidiam exolesceret, Tac. A. 11, 15: rumor validus adeo ut nondum exolescat, id. ib. 4, 10: antiquitus instituta, id. H. 4, 8: gratia pascui usu continuo, Col. 7, 3, 20: cum patris favor haud dum exolevisset, Liv. 2, 52, 4; cf.: nondum is dolor exoleverat, Tac. A. 6, 25: prima positio vetustate, Quint. 1, 6, 11: exolevit fundendi aeris ratio, Plin. 34, 2, 3, § 5: Calchedonii in totum, id. 37, 5, 18, § 72.—In the part. perf.: scorta, Plaut. Curc. 4, 1, 12 (473): exoletum jam vetustate odium, Liv. 2, 35, 8; cf. id. 27, 8, 9: mos civitatis (with vetus), Suet. Galb. 4: et reconditae voces, id. Aug. 86: auctores, Quint. 8, 2, 12: histrio, Vell. 2, 28, 3.—Absol.: exoleta revocavit, aut etiam nova instituit, Suet. Claud. 22.
ex-olēsco, lēvī, lētum, ere (zu alo), I) auswachsen; nur im Partic. Perf. exolētus, a, um, ausgewachsen, erwachsen, gereift, mannbar, virgo, Plaut. fr. bei Prisc. 9, 54. – bes. im obszönen Sinne, v. mannbaren, zur Unzucht feilen jungen Leuten, der Buhlknabe, scortum, Plaut.: remiges, Buhlknaben als Ruderer, Tac.: exoleti et spadones, Suet.: scorta, exoleti, lupae, Cic. – II) verwachsen, vergehen, A) eig., v. Tieren, Plaut. Bacch. 1135: v. Pflanzen, Col. 2, 18, 3. Apul. met. 9, 32. – B) übtr.: 1) vergehen, verschwinden, imaguncula paene iam exolescentibus litteris hoc nomine inscripta, Suet. Aug. 7, 1. – 2) abkommen, aus der Gewohnheit-, aus der Mode kommen, verjähren, veralten, vergehen, schwinden, erlöschen, in Vergessenheit kommen, cum antiquitus instituta exolescerent, Tac.: quam turpi consensu deserta exoleverit disciplina ruris, Col.: ne vetustissima Italiae disciplina per desidiam exolesceret, Tac.: multa exempla maiorum exolescentia iam ex nostra civitate, Monum. Ancyr. 2, 12: vetus civitatis exoletusque mos, Suet. – exolescunt Graeci amictus, Tac.: cum memoria nostri exolevit (längst verklungen ist), Sen. – exoleta vetustate annalium exempla, Liv.: exoletae et reconditae voces, Suet. – cum patris favor hauddum exolevisset, Liv.: exoletum iam vetustate odium, Liv. – neutr. plur. subst., aut exoleta revocavit aut etiam nova instituit, Suet. Claud. 22. – ➳ Perf.-Form exoluere bei Plaut. Bacch. 1135.
See: exolescere
exŏlēscō, (11) ēvī, ētum, ĕre, intr., ¶ 1 arriver à son plein développement [seult au part. exoletus, adulte] : P. Fest. 5, 7 : 80, 12 ; Pl. d. Prisc. Gramm. 9, 54 || exoleti, débauchés : Cic. Mil. 55 ; Tac. Ann. 15, 37 ¶ 2 [fig.] se faner, se passer, dépérir, tomber en désuétude : Liv. 2, 52, 4 ; exolevit fundendi æris ratio Plin. 34, 5, le procédé pour fondre le bronze sʼest perdu ; nondum iis dolor exoleverat Tac. Ann. 6, 23, leur douleur nʼétait pas encore calmée ; exoletum jam vetustate odium Liv. 2, 35, 8, une haine assoupie déjà par le temps || au parf. exolui Pl. Bacch. 1135.
- 1. opgroeien; — p. adj. exolētus, a, um volwassen, (geslachts)rijp; — subst. exolētus, ī m schandknaap;
- 2. vergaan, verdwijnen, verouderen; in vergetelheid raken, in onbruik raken; ➤ disciplina exolevit; favor patris exolescit; — p. adj. exolētus, a, um verouderd [instituta; annalium exempla vetustate].
exolesco , is, evi, etum, escere. n. 3.
不長大。漸廢。非時様。Dolor exoleverat 疼已止。Nondum ea clades exoleverat 前創猶未忘也。
Suggest a Translation
See an image
不長大。漸廢。非時様。Dolor exoleverat 疼已止。Nondum ea clades exoleverat 前創猶未忘也。
Suggest a Translation
See an image
ex-olēscō olēvī, ētus, ere,
- inch, to grow out of use, become obsolete, pass away, cease: cum patris favor exolevisset, L.: exoletis annalium exemplis, L.: exolescunt Graeci amictūs, Ta.: ne disciplina per desidiam exolesceret, Ta.