exspoliatio

exspŏlĭātĭo (expol-), ōnis, f. [exspolio],

• a spoiling, plundering (late Lat.), Aug. Civ. D. 20, 8 fin.: hostis, Isid. 18, 2, 1.

exspoliātio (expoliātio), ōnis, f. (exspolio), die Beraubung, Capitolii, Acro Hor. sat. 1, 4, 94: hostis, Isid. 18, 2, 1: ligati et soluti, Augustin. de civ. dei 20, 8 extr.; u. so öfter bei den Eccl. (s. Paucker Subr. p. 7*).

exspoliatio (exp-) [LL] 1 plundering, robbing. b removal (of priest). post templi sacri ~onem Osb. V. Dunst. 46; 1208 quandam ~onem in modum exceptionis objecit Melrose 101; 1289 bonorum ~o Conc. Syn. 1089; est sancta spoliatio [Ziz. 367: ~o; ME: holy robbing] pauperis populi Concl. Loll. XII 10; s1355 propter vindictam ~onis ecclesie Plusc. IX 42; s1308 omnes quotquot excommunicavit papa Benedictus causa ~onis Bonifacii pape octavi Ann. Paul. 266.  b 1381 W. [et al.] fuerunt consulentes, auxiliantes et manutenentes ad ~onem dicti prepositi ab ecclesia predicta IMisc 223/23. 2 (usu. w. ref. to Coloss. ii 11, iii 9) putting off, removal. c798 ut ‥ veteris hominis ~o in novae reformationis transeat gloriam Alcuin Ep. 136 p. 208 (cf. id. Dub. (Conf. Fidei) 1065B: circumcisus est ‥ in ~one veteris hominis); a802 [circumcisio] quae in novo homine ~onem carnalium designat voluptatem Id. Ep. 243 p. 390 (= Id. Exeg. (In Psalmos) 572C); si conplexa fuerit luna Jovi, significat dubitacionem et mutacionem ac ~onem a fide Harclay Qu. 1. 92.

exspŏlĭātĭō, ōnis, f. action de dépouiller : Aug. Civ. 20, 8.